Liberale Vrouwen for Life

Warmste week

Wij organiseren dit jaar opnieuw een veiling in het kader van de De Warmste Week van Studio Brussel. Als goed doel hebben wij dit jaar gekozen voor Nasci vzw, een organisatie die zich inzet voor kansarme alleen- en aanstaande moeders en hun kinderen.

U kan bieden op:

Een gesigneerd truitje van de Belgian Cats, onze nationale dames basketbal ploeg. Klik hier.

Zilveren hanger “Gutter” van Kariniski. Juwelenlijn van ontwerpster Carine Audenaert-Attanasio. Klik hier

Een knipbeurt voor 1 persoon door kapper-burgemeester Francesco Vanderjeugd. Klik hier

Een zilveren ring op maat gemaakt door onze voorzitter Khadija Zamouri.

(foto volgt)

Een etentje voor 3 met Vlaams Parlementslid en jongste blauwe burgemeester Francesco Vanderjeugd. Klik hier

Bieden kan vanaf maandag 17 december tot vrijdag 21 december via onze facebookpagina. Een bod is alleen geldig als het aangevuld werd onder 1 van de foto’s in het album “Liberale Vrouwen for life: veiling” op facebook.

U kan ook bieden via mail (info@liberalevrouwen.be) of via telefoon (042/280.37.47). Dan voegen wij uw bod aan bij de juiste foto.

U kan uiteraard ook altijd gewoon een gift doen! Dat kan via onze speciale Nasci-pamperrekening: BE43 9731 7373 3401

En dan nu, bieden maar! 

Born in Brussels

Maggie De Block gaat voor zorg op maat voor kwetsbare zwangere vrouwen

BRUSSEL, 11/12/2018 – Vandaag is ‘Born in Brussels’ boven de doopvont gehouden. ‘Born inBrussels’ is een nieuw project voor kwetsbare zwangere vrouwen dat er komt opvraag van minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld).

Jaarlijks worden meer dan 23.000 kinderen geboren in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Meer dan een derde van hen komt in een kwetsbaar gezin terecht. Vaak krijgen kwetsbare zwangere vrouwen tijdens hun zwangerschap niet de zorg die ze nodig hebben. Dat heeft gevolgen voor hun gezondheid, maar ook voor die van hun ongeboren kinderen. Via ‘Born in Brussels’ wil minister De Block dit verhelpen.

Minister De Block: “Ik draag dit nieuwe project een warm hart toe. Zorgen voor zwangere vrouwen is zorgen voor de toekomst van hun kinderen. Als maatschappij moeten we moeders en kinderen ondersteunen zodat ze kansen krijgen die ze verdienen.”

Screeningsinstrument
In het kader van‘Born in Brussels’ zullen de meest kwetsbare zwangere vrouwen gedetecteerd worden. Prof. Katrien Beeckman en de Vrije Universiteit Brussel werkten daartoe een wetenschappelijk onderbouwd screeningsinstrument uit, dat vanochtend is voorgesteld aan het publiek. De bedoeling is dat alle Brusselse die actief zijn rond sociaal beleid, moeder- en kindzorg en armoedebestrijding dit instrumentgebruiken om zo de meest kwetsbare zwangere vrouwen naar de zorg te leiden die ze nodig hebben. De betrokken zorgverleners zullen ook één netwerk vormen om deze doelgroep samen zo goed mogelijk op te vangen.

Het project wordt eerst opgestart in de gemeenten van Brussel waar de nood het hoogst is: Stad Brussel, Sint-Jans-Molenbeek, Sint-Joost-ten-Node, Anderlecht en Koekelberg.

Wij als Liberale Vrouwen vinden dit uiteraard een fantastisch en liberaal project, dat zich richt op de gezondheidszorg voor kwetsbare zwangere vrouwen.

Nasci, centrum voor arme moeders en hun kinderen, dat wij als Liberale Vrouwen steunen, is nog heel iets anders. Daar kunnen arme moeders spullen en begeleiding krijgen, al is er ook een gezondheidselementje aan, namelijk  de doktersconsultatie ter plekke. Vaak worden de vrouwen die bij Nasci in aanmerking komen voor hulp, juist doorverwezen vanuit de medische sector, omdat ze nà de bevalling geen uitzet voor hun baby hebben, en voor zichzelf ook niet eens de meest basic spullen. Nasci kan zich misschien nog wel aan méér hulpvragers hierdooor verwachten. Onze steun vanuit Liberale Vrouwen blijft dus meer dan ooit nodig. Op ons komt het aan!

Voor mij ben je elke dag speciaal – Annelies De Pauw

Annelies De Pauw

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Vandaag laten we onze eigenste Annelies De Pauw aan het woord, afdelingscoach van de Liberale Vrouwen en mama van een kind met een beperking. Vandaag is het internationale dag voor mensen met een beperking.

 

Op 11 oktober 2008 werd onze klein reus geboren met zijn 4.3 kg: Lowie, alias “Luigi.” De pediater werd er bijgehaald want, na een vlekkeloze bevalling, zag hij er toch ietwat “speciaal” uit. Hij had een voorkeur om het hoofdje steeds dezelfde kant te draaien en nooit de andere zijde, wat een afgevlakt hoofdje gaf. “Ok, dat wordt dan een tijdje kinesist,” zo zei de pediater. Maar eerlijk, mijn man en ik voelden toen al dat er meer aan de hand was. Ook de maanden nadien werd ons dat alsmaar duidelijker. Alles was anders, héél anders dan bij broer Jules. Wenen, wenen en wenen. Dag in, dag uit, dag en nacht, elk uur, ook het eten liep niet vlot. Sliep hij uiteindelijk 10 min, dan lag je al te peinzen: nu gaat het komen en meestal zaten we er ook niet ver naast. Absoluut een ‘specialleke’, die Lowie.

Alles was helemaal niet ok, maar bespreekbaar was het blijkbaar niet. Voor niemand.

Vele dokters passeerden de revue: gastro-enteroloog, osteopaat, NKO, … . En alle trukken uit de trukkendoos werden uitgeprobeerd: lichtje aan, kamer op kier, muziekje, bedje wat omhoog zetten, grotere knuffels weghalen, strak instoppen, tussen ons in leggen, ermee rond wandelen en liedje zingen… you name it, we dit it. Ondertussen waren we een jaar verder, hij ging al naar de kinesist (op ons eigen initiatief, blijkbaar zagen we als enige zijn vertraagde ontwikkeling). Op zijn 2 jaar kon Lowie dan uiteindelijk stappen. Yes! En weende hij ook nog steeds, dag en nacht, elk uur.
Op een bepaald moment stond ik in het ziekenhuis voor een routine controle voor Lowie. Ik kon het bureautje van de pediater maar niet vinden. Waar had die zich nu toch verstopt? Ik was er al zoveel geweest. Huilend stond ik op de gang. Iemand bracht me bij de dokter. Hij voerde zijn onderzoek uit. “Alles ok! U kan terug naar huis.” Alles was helemaal niet ok, maar bespreekbaar was het blijkbaar niet. Voor niemand. Gewoon negeren.

Een paar weken later stond ik aan de kassa in de supermarkt, zonder geld, zonder bankkaart, … Met een paar uur slaap per nacht, al anderhalf jaar, kan je al eens vergeten. Maar het was meer dan dat. Huilen deed ik, bij alles wat ik deed gedurende dagen, weken, … De dokter zette me een tijdje thuis. Eindelijk wat rust. Of toch niet. Op 2.5 jaar trok Lowie naar de gewone kleuterschool, maar algauw bleek dit niet te werken voor hem. De beste, maar niet de gemakkelijkste, oplossing was naar Vlezenbeek te trekken, naar een gerenommeerde revalidatieschool. Dit was op een uur rijden van onze woonplaats, gespecialiseerd onderwijs vind je jammer genoeg niet op enkele km van je huis.

Lowie leerde degelijk praten en werd eindelijk een blij kind. Het was ook in die tijd dat hij beter begon te slapen. Kon hij eindelijk alle prikkels verwerken door te kunnen praten? Of was het gehuil er gewoon uitgegroeid? Hij bleef daar 2 jaar. Samen met de grootouders regelden we de ritten: elke ochtend: een uur heen, een uur terug… om half 4 hetzelfde verhaal. Als “afsluiter” (na 2 jaar moest hij er weg) mochten we naar de neuroloog. Diagnose: Lowie had een algemene ontwikkelingsachterstand en een matige tot ernstige mentale handicap, we moesten op zoek naar een school type 2. En de toekomst rond zijn 18e? Beschutte werkplaats en begeleid wonen. Voilà zie, dàt was lekker kort en bondig. En trek nu maar je plan. Stilte in de auto op weg naar huis. Waar zijn die roze wolken? Ze zijn er nooit geweest…

Je denkt, je piekert, maar ook niet te lang… Er is daar een ventje die op je wacht en die op je rekent. En hoe langer je erover nadenkt, hij zal ALTIJD op ons rekenen. Zoals élk kind, ik hoor het u al denken. Maar hij zal zijn leven niet zelfstandig kunnen leiden, zoals andere kinderen. Je kind loslaten, zeggen ze dan, ik wou dat ik het wat meer kón doen. Lowie is nu 10 jaar, gaat naar een fantastische school in de buurt. Ondertussen werd ook ASS (Autisme spectrum Stoornis) vastgesteld. Ach, what’s in a name hé? Het schrikt ons niet meer af.

Lowie werd onze 2e hoofdprijs, na Jules, al duurde het een tijdje eer we beseften wat die prijs écht inhield.

Lowie is gelukkig… én hij lacht nu, elke dag, elk uur… en wij? Wij bekijken het dag per dag. Aan de verre toekomst wordt ten huize Spruyt niet teveel gedacht. Of misschien toch, heel soms, heel stilletjes met z’n 2, heel bezorgd. Lowie werd onze 2e hoofdprijs, na Jules, al duurde het een tijdje eer we beseften wat die prijs écht inhield. Het werd een lesje in nederigheid en in geluk vinden in kleine dingen. Die roze wolken zijn misschien toch niet zo veraf… Wij laten ons niet opjagen door een naar perfectie strevende maatschappij, waar de druk om te presteren zo hoog ligt. Laat ons maar gewoon doen (das al erg genoeg bij ons).

Het leerde me ook nog enkele andere, minder fraaie dingen, nl. dat mensen met een beperking té veel aan de kant worden gezet, té weinig kansen krijgen én ook hun toekomst wordt gehypothekeerd door ellenlange wachtlijsten in instellingen/dagcentra waardoor ouders verplicht worden te stoppen met werken of een privé initiatief zich opdringt terwijl de regering zijn taak ontloopt. Ik heb het ook over de administratieve doolhof waarin wij jarenlang verloren liepen. En dan is er nog de ondersteuning van de ouders, die is er niet. Je kan op weinig of geen empathie/hulp rekenen.

Vandaag is het de Internationale Dag voor Mensen met een beperking. Eens 1 dag aan hen denken? Gemakkelijk toch. Deze dag zou niet moeten hoeven. Ze zijn gewoon deel van de maatschappij. Maar het feit dat ik het toch nodig acht hier ons verhaal te vertellen, zegt genoeg. We zijn er nog niet, bijlange niet.

Deze dag zou niet moeten hoeven. Ze zijn gewoon deel van de maatschappij. Maar het feit dat ik het toch nodig acht hier ons verhaal te vertellen, zegt genoeg. We zijn er nog niet, bijlange niet.

Meer dan ooit ja – Jaane

#stopgeweldopvrouwen

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum via onze blog “feminae liberae”. Vandaag, op deze dag tegen geweld op vrouwen, laten we Jaane aan het woord over wat deze dag met haar doet en waarom ze als lid van onze organisatie wil meewerken aan onze bewustmakingscampagne rond geweld op vrouwen. Jaane is de bijnaam die haar broers haar geven, voorlopig wenst ze nog anoniem te blijven. Haar tekst is lang, en met een reden, die reden lees je hier onder. Wij hebben dan ook geen enkel woord aangepast of geen enkele zin ingekort. Wij zijn trots dat wij als organisatie kunnen meewerken aan een verwerkingsproces waar geen enkele vrouw ooit zou moeten doorgaan. Wij zijn trots op wie zij is geworden ondanks dit verhaal. Bedankt Jaane, om je verhaal te delen. Reacties, vragen, bemerkingen mogen naar info@liberalevrouwen.be gestuurd worden. Wij bezorgen deze dan op onze beurt verder aan deze prachtige liberale vrouw. 

25 november is het de dag tegen geweld op vrouwen, of ik daar een blog over wou schrijven. Even slikken. Even denken maar niet te lang. Ja natuurlijk, gewoon doen.. maar hoe? Hoe begin je aan een blog over de dag tegen geweld op vrouwen? Laat me beginnen met een misschien iets te lange inleiding, ik beloof jullie dat het op het einde van de blog duidelijk zal worden waarom die aanloop nodig was.

Geweld tegen vrouwen, het is een zwaar beladen thema. Net daarom is het zo belangrijk om erover te praten. Om erbij stil te staan. De cijfers zijn hallucinant, bijna niet te vatten. Geweld tegen vrouwen kent vele vormen gaande van verbaal geweld over intrafamiliaal geweld tot seksueel geweld. De waaier is oneindig. Hoewel het ene veel erger lijkt dan het andere, is het dat eigenlijk niet. Er moet niet enkel naar de vorm van het gepleegde geweld gekeken worden maar ook en vooral naar de impact op het slachtoffer. De reden waarom ik dat zeg, is omdat geweld tegen vrouwen nog al te vaak wordt weggelachen. Dat gebeurt zeker bij de “mildere” vormen. Dat zie je alleen al aan de strafrechtelijke sancties die ertegenover staan. Deze zijn bijna onbestaande en op z’n minst veel te mild voor de impact die de feiten heel vaak hebben op de slachtoffers. Geldt dat enkel voor geweld op vrouwen hoor ik je vragen? Nee, zeker niet. Ook geweld op mannen, in alle vormen, komt veel te vaak voor en ook hier dient de nodige aandacht naar te gaan. Maar vandaag staan we expliciet stil bij het geweld op vrouwen..

Collectieve verontwaardiging is op zijn plaats en absoluut noodzakelijk.

Ik hoor mensen zeggen “Is dat nu echt nodig zo’n dag tegen geweld op vrouwen? Hebben we daar nu nog niet genoeg bij stilgestaan door heel dat ‘me too’ – verhaal?”. Laat mij jullie zeggen, nee we hebben er nog lang niet genoeg bij stilgestaan. Nog veel te vaak denken mensen dat dit een ver-van-mijn-bed-show is maar dat is het niet. Als je naar de cijfers kijkt, is het bijna onmogelijk dat je niemand kent die ooit werd geconfronteerd met geweld. Zelfs als je het geluk hebt er zelf nog nooit mee geconfronteerd geweest te zijn, kan ik u garanderen dat er vrouwen in uw omgeving zijn die die ervaring al wel hebben gehad. Geweld tegen vrouwen komt niet enkel voor in ontwikkelingslanden of bij de minder gegoede lagen van de bevolking want ook dat zijn fabeltjes die mensen zichzelf graag wijsmaken. Ik begrijp het wel hoor, dat mensen dat doen. Want als het ver weg is, hoeven we er niet wakker van te liggen. Laten we dat vandaag wel doen, al is het maar voor even, want enkel dan kan er misschien iets veranderen. Collectieve verontwaardiging is op zijn plaats en absoluut noodzakelijk.

Ik wil jullie het verhaal vertellen van een meisje dat ik zelf ken. Een meisje dat vaker dan eens geconfronteerd werd met geweld. Ik sta vooral stil bij de twee gebeurtenissen waarvan ze nog steeds de gevolgen draagt in haar dagelijkse leven. Ik probeer haar verhaal zo goed en zo kwaad ik kan aan jullie te vertellen.

Net 15 was ze toen ze voor het eerst een trauma te verwerken kreeg. Eerder kwam ze wel reeds in contact met verbaal geweld, hoorde ze de verhalen van vriendinnen, zag ze op straat zaken gebeuren. Maar tot toen was het voor haar controleerbaar, kon ze zich wegsteken achter de gedachte dat haar zoiets nooit zou overkomen. Dat zij sterker was dan dat en dat ze haar mannetje wel zou staan moest ze ooit met zulke situaties geconfronteerd worden. Mensen zouden respect voor haar hebben, mannen en vrouwen gelijk. Waar ze niet bij stil had gestaan, was dat wat haar zou overkomen niet in woorden te vertellen viel. Althans, dat is heel erg lang zo geweest.

Ze was net 15 en ze werd het slachtoffer van seksueel geweld in zijn rauwste en ruwste vorm. Niet door iemand die ze kende maar gewoon omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Ook niet ‘s nachts zoals zo vaak wordt gedacht maar gewoon midden op de dag, een zaterdag.

Ze groeide als enige dochter op in een warm nest. Twee super lieve ouders die het beste met haar voorhadden, twee beschermende broers die geen haar op het hoofd van hun zus zouden laten krenken. De jongste, hoewel meer dan vier jaar jonger dan haar, nog beschermender dan de oudste. Ook haar ouders zijn steeds erg streng geweest in haar opvoeding, net om haar zo goed mogelijk te proberen beschermen tegen de gevaren van de wereld. Wisten zij veel dat een middagje shoppen met de vriendinnen zo zou uitdraaien. Want dat was het die dag, gewoon een middag shoppen met de vriendinnen waarbij één foute beslissing de rest van haar leven zou veranderen. Ze had beloofd aan haar moeder om op tijd terug te zijn voor het eten. Haar vriendinnen gingen iets eten in de Quick. Daardoor ging ze alleen op pad naar de metro aan het station. Had ze haar moeder maar gevraagd of ze mee met haar vriendinnen iets mocht gaan eten.

Nooit eerder gebeurde er iets dus even zorgeloos als anders zette ze haar weg verder. Wat ze daarbij niet door had, was dat ze blijkbaar in de gaten werd gehouden. Dat had ze pas door op het moment dat het te laat was. Plots werd ze met een ruwe kracht in een inham van het station getrokken. Van de eerste seconde wist ze wat haar zou overkomen. Ze wilde roepen maar haar stem blokkeerde, ze wilde schoppen, krabben, pitsen, bijten, maar haar spieren blokkeerden. Het seksuele geweld leek uren te duren. Ze leerde delen van haar lichaam kennen die ze nooit eerder had ontdekt. Hij forceerde haar zelfs om hem oraal te bevredigen. Een condoom, gelukkig, dat wel. Het enige waar ze op dat moment aan kon denken, was overleven. Had hij een wapen bij? Zou hij haar vermoorden? Meewerken, dan zou hij haar misschien niets doen. Vooral niet naar zijn gezicht kijken, dan zou hij geen angst krijgen dat ze hem achteraf zou herkennen. Irrationele gedachten en angsten, want ze zou hem achteraf sowieso niet herkennen.

Ze onderging en verdrong. Al heel erg snel. Hij liet haar als een stuk vuil achter. Vaag wist ze wat er was gebeurd maar reeds luttele minuten later had ze het grootste deel verdrongen. Alsof het gewoon een grote nachtmerrie was, een slechte droom, een heel erg slechte film. Het enige dat ze zich herinnerde,waren zijn rode sportschoenen. Ze wist zichzelf naar een oudere vriendin, die in de buurt woonde, te begeven. Daar vertelde ze wat ze kon. De vriendin wou dat ze aangifte deed bij de politie. Dat wilde ze niet. Uit angst. Angst dat haar ouders het te weten zouden komen. Angst dat ze niet geloofd zou worden. Ze kende de verhalen van de politie die zulke feiten weglachten en niet serieus namen. Maar ook en vooral angst dat hij opnieuw achter haar aan zou komen. Dat hij haar zou weten vinden en misschien nog iets veel erger zou aandoen. Hoewel.. wat zou nog erger kunnen zijn? En toch.. ze ging niet naar de politie. Ze friste zich op, deed kleren van haar vriendin aan want de hare waren volledig vernield -haar aankopen had ze achtergelaten op de plaats delict- en haar vriendin bracht haar naar huis. Ruzie met moeder want ze was te laat thuis. Maar dat was ok, dat was goed, want dan had ze een reden om te huilen. Een reden om vooral niet te moeten zeggen wat er werkelijk was gebeurd. Later vertelde die vriendin dat zij wél naar de politie was gegaan om aangifte te doen. Wat die vriendin er onmiddellijk bij vertelde, bevestigde enkel het gevoel dat ze eerder al had gehad. Twee mannelijke inspecteurs hadden de vriendin te woord gestaan en heel het verhaal weggelachen. Er werd zelfs geen pv opgesteld want “ze zal het zelf wel hebben gewild”. Haar wantrouwen in politie werd die dag enkel bevestigd. Daders worden toch nooit gestraft.

Nooit heeft ze het haar ouders verteld. Ze was een verschrikkelijk moeilijke puber maar de achterliggende oorzaak van haar gedrag, hebben haar ouders nooit geweten. Pubers zijn over het algemeen niet de gemakkelijkste mensen om mee om te gaan maar haar onverwerkte trauma heeft het haar extra moeilijk gemaakt. Het was een last die ze heel lang zelf heeft gedragen. Uit angst en uit schaamte. Als  je het haar  vandaag zou vragen, zou ze nog steeds aangeven even beschaamd te zijn als de dag van het gebeuren. Net met die reden heeft ze slechts zeer weinig mensen verteld over wat haar is overkomen. Want wie wil  nu een beschadigde vrouw. Wie wil nu een vrouw die bepaalde trauma’s heeft die nog steeds gevolgen hebben op haar dagelijkse functioneren? Op haar seksuele beleving? Op haar mogelijkheid om vertrouwen te geven aan haar medemens? Zelfs op de frequentie dat ze naar het toilet gaat.

Ze koos er uiteindelijk voor om het trauma op zichzelf te verwerken. Vooral door het te verdringen. Door te doen alsof er niets was gebeurd. Door niet veel later ervoor te kiezen zich te geven aan haar eerste vriendje. Heel wat sneller dan dat ze eigenlijk van plan was maar dan had ze tenminste een andere herinnering. Dat het verschrikkelijk veel pijn deed, heeft ze hem nooit verteld. Want eindelijk had ze een “normale” herinnering. Eindelijk kon zij ook “gewoon” met haar vriendinnen praten over zulke ervaringen. Het v-woord is nooit over haar lippen gekomen. Nog steeds heeft ze het enorm moeilijk met dat woord. Nog steeds krijgt ze het niet uitgesproken. Want dat maakt het tastbaar. Dat maakt dat wat haar is overkomen, wordt benoemd. En dat wil ze nog steeds niet. Dat is een macht die ze zelf in handen heeft, een die ze sterk onder controle houdt. Zij zal wel bepalen met wie ze over dit onderwerp zal praten en op welke manier. Zij zal wel kiezen aan wie ze voldoende vertrouwen schenkt om erover te vertellen. Zij zal wel beslissen wat ze wel of niet vertelt.

Zo ook over het feit dat zich twee jaar later afspeelde. Het jaar dat ze voor het eerst naar de universiteit ging. Het jaar dat ze aan vrijheid zou winnen door op kot gaan. Want op dat moment heeft ze de twijfelachtige eer gehad om een stalker te hebben. Een stalker van de leeftijd van haar vader. Een stalker die haar eerdere trauma, dat ze zo mooi had weggeborgen, terug naar boven deed komen. Een stalker die ervoor zorgde dat ze zelfs de veiligheid en geborgenheid van thuis niet meer kon voelen. Een stalker die niet enkel haar het leven zuur maakte maar ook dat van haar ouders en vrienden. Een stalker die de, toen nog zo fragiele band met haar ouders -denk aan die extreme puberteit-, opnieuw een enorme deuk gaf. Een stalker die ervoor zorgde dat ze op latere leeftijd in de armen van de verkeerde man werd geduwd. Een jaar lang leefde ze opnieuw in uitermate grote angst. Ze voelde zich niet veilig op haar kot. Ze voelde zich niet veilig thuis. Haar eerste jaar aan de universiteit werd tot een hel gemaakt en opnieuw werd ze niet geloofd. Niet enkel haar ouders gaven haar uit frustratie van alles de schuld, ook de politie geloofde haar kant van het verhaal niet. De stalker had een klacht ingediend wegens laster en zij werd niet geloofd toen zij haar kant van het verhaal moest komen vertellen. Nooit eerder voelde ze zich zo kwetsbaar, zo fragiel, zo klein want ditmaal ging het niet enkel om haarzelf maar ook om haar ouders en vrienden. Deze keer geen fysiek geweld maar mentale foltering. Ze is er tot op de dag van vandaag nog steeds niet uit wat nu erger is.

Na de klacht, werd het gelukkig wel stil. Ook dit had ze overleefd. Jaren later werd ze in het kader van een gerechtelijk onderzoek ondervraagd over de feiten. De federale gerechtelijke politie van Marche-en-Famenne deed speciaal de moeite om haar te komen verhoren in haar thuisgemeente. Ditmaal werd ze gehoord als getuige. Ditmaal werd haar verhaal wél geloofd. Ditmaal werd er wel naar haar geluisterd. Ditmaal werd de tijd er wel voor genomen om alle belangrijke details te overlopen en ditmaal werd er wel belang gehecht aan wat ze zei. Ze bleek niet zijn enige slachtoffer te zijn en uiteindelijk werd hij ook daadwerkelijk veroordeeld. Opnieuw een veel te lichte straf voor wat hij al die vrouwen en families had aangedaan maar hij werd gestraft. Dat was dan toch dat. Niet voor elke vrouw afzonderlijk die hij heeft geterroriseerd maar wel voor elk uniek gepleegd feit. Zo zat ons strafrecht nu eenmaal in elkaar.

Vele vrouwen hebben dat geluk niet.

Later had ze het geluk wel de juiste mannen tegen te komen. Mannen die haar de tijd en ruimte gaven die ze nodig had. Mannen die aanvoelde dat ze voor bepaalde zaken tijd nodig had. Mannen die ze kon vertrouwen en waartegen ze haar verhaal kon doen zonder veroordeeld te worden. Een relatie aangaan met een man zonder haar verhaal te doen, al is het maar in grote lijnen, is simpelweg geen optie. Net omdat het nog steeds zo’n grote impact op haar heeft. Zonder deze fantastische mannen, zonder haar fantastische partner, zou ze niet staan waar ze nu staat. Dat geluk heeft zij. Vele vrouwen hebben dat geluk niet.

Ook heeft ze het geluk om op te groeien in een warme, liefdevolle familie. Ouders, broers, schoonzussen, grootouders, tantes, ooms, neefjes, nichtjes, achternichtjes, … stuk voor stuk hebben ze ervoor gezorgd dat zij haar vertrouwen terug kon winnen. Dat ze de warmte in de maatschappij bleef voelen op momenten dat ze het ijs en ijskoud had. Dat geluk heeft zij. Vele vrouwen hebben dat geluk niet.

Tot slot heeft ze ontzettend veel geluk dat ze fantastische vriendinnen heeft die haar dag in dag uit de warmte geven die ze zo hard nodig heeft. Ze zijn zich daar niet van bewust maar net daarom zijn ze voor haar zo onontbeerlijk en belangrijk. Ook heeft ze de mogelijkheid om druppelsgewijs zaken tegen een fantastische vriendin te vertellen die toevallig ook een geweldige sexuologe is. Hoewel ze haar trauma’s een plaats heeft kunnen geven, hoewel ze er vooral met die vriendin op een normale manier over kan praten zonder erbij te beginnen huilen of het telkens opnieuw te beleven, blijft het een dagelijks proces van verwerking. Ook al die jaren later nog steeds. Zij krijgt de ruimte en de steun om dat dag in dag uit te doen op haar eigen manier, op haar eigen tempo. Dat geluk heeft zij. Vele vrouwen hebben dat geluk niet.

Is het werkelijk zo vreemd dat vrouwen ervoor kiezen te zwijgen?

Mensen vragen zich steeds af waarom er zo weinig aangifte wordt gedaan van dergelijke feiten. Wel.. dit is nog steeds de reden: vrouwen worden simpelweg niet geloofd. Ze worden nog veel te vaak met de vinger gewezen. Ze zullen het zelf wel gewild hebben. Ze zullen het wel uitgelokt hebben. Als het echt zo erg was, waren ze wel naar de politie gegaan. Als ze het echt zo slecht hebben, zouden ze wel weggaan van hun agressor, … Zeg zulke zaken vaak genoeg en de vrouw in kwestie begint het zelf te geloven. Net met die reden heerst er nog steeds een enorm taboe rond dit onderwerp. Is het werkelijk zo vreemd dat vrouwen ervoor kiezen te zwijgen?

Het verhaal dat ik hier heb verteld, lijkt misschien overdreven. Alsof je een slechte roman aan het lezen bent. Tijdens het lezen heb je jezelf misschien zelfs betrapt op de gedachte “Dat zal wel zijn. Is dat allemaal niet overdreven? Zijn dit niet verschillende verhalen bij elkaar gegooid? Moeten we het niet met een korrel zout nemen?”. Dat lijkt misschien zo maar dat is het niet. Geen enkel woord van wat hier beschreven staat, is gelogen. En ik kan het weten.

Het meisje van 15, dat ben ik.. Ondertussen dubbel zo oud in leeftijd maar aan de binnenkant nog steeds dat extreem beschaamde meisje van 15. Nooit eerder vond ik de moed en de kracht om mijn verhaal zo openlijk te vertellen en nog steeds voel ik de panische angst om dit te doen, om de reacties die kunnen komen, om het feit dat ik nog steeds niet wil dat mijn ouders dit weten. Net daarom had ik die lange inleiding nodig. Ik moest mezelf als het ware moed intypen.

Ik werd gevraagd deze blog te schrijven, vertrekkende vanuit mijn eigen ervaring. Hoewel het misschien een fluitje van een cent lijkt, is het dat absoluut niet. Had mij dit een half jaar eerder gevraagd en ik had nee gezegd. Ook heel de ‘me too’-campagne zou hier geen verschil in hebben gemaakt, in tegendeel, net omdat het onderwerp daardoor in mijn ogen op een verkeerde manier werd belicht. Net omdat heel het ‘me too’-verhaal ervoor heeft gezorgd dat het voor een grote groep van vrouwen net moeilijker werd gemaakt om hun verhaal te doen. Net door de massahysterie er rond. Net door de extreem giftige reacties die er op kwamen van mensen die gezegend zijn met een zorgeloos leven op dat vlak. Is ‘me too’ slecht? Op zich niet. Maar de omkadering laat te wensen over. Me too.. echt wel.. maar niet op die manier.. op mijn eigen tempo. En dat had ik nodig. Mijn eigen tempo. Uiteindelijk heeft iets veel banaler me over de streep getrokken om toch in mijn pen te kruipen, om me toch bloot te geven, om me toch kwetsbaarder dan ooit op te stellen.

Naar aanleiding van een specifieke reactie op een facebookbericht, moest ik het zwijgen doorbreken, kon ik m’n mond niet langer houden. Nog veel te vaak wordt het probleem weggelachen, geminimaliseerd, gebanaliseerd. Nog veel te vaak worden vrouwen als ik weggeduwd in een hoekje alsof wat ons is overkomen niets betekent. Alsof de pijn en het trauma dat we dag in dag uit voelen, niet van tel is. Doe niet zo zielig, overdrijf toch niet, je zal het zelf wel hebben uitgelokt, … Het zijn maar een aantal zaken die ik regelmatig hoor over dergelijke situaties en dat doet pijn. Dat verontwaardigd me. Dat maakt me kwaad. Niet eens om mezelf maar om al die meisjes van 15 die net als ik het gevoel hebben dat het toch niet opbrengt om er iets over te zeggen. Die denken dat ze toch wel zullen uitgelachen worden. Die angst hebben om niet geloofd te worden. Die dag in dag uit in de krant lezen hoe belachelijk laag de sancties zijn voor geweld tegen vrouwen. Want als de sancties zo laag zijn, dan zal wat mij is overkomen toch niet zo erg zijn. Misschien stel ik me wel aan. Misschien overdrijf ik wel. Misschien heb ik inderdaad iets gedaan dat ervoor heeft gezorgd dat wat mij is overkomen, verdiend is. Dat ik er inderdaad zelf aanleiding toe heb gegeven.

Ik zeg NEE.

NEE jij hebt er niet zelf voor gezorgd. NEE je overdrijft niet. NEE wat jou is overkomen is helemaal niet banaal. NEE de sancties die worden opgelegd, weerspiegelen helemaal niet hoe erg de feiten zijn die jou zijn aangedaan. NEE je hoeft jezelf niet te verstoppen. NEE je hoeft jezelf niet te schamen. NEE er is niets mis met jou. NEE je hebt jezelf niets te verwijten. NEE je stelt je niet aan. NEE je bent niet minder waard.

Maar vooral.. JA

Ja jij verdient het nog steeds om graag gezien te worden, ja jij bent het waard om van te houden, ja er zijn mensen die naar je willen luisteren, ja er zijn mensen die je geloven, ja je mag in onze armen komen uithuilen..

Meer dan ooit ja.

Meer dan ooit ja.

Khadija Zamouri nieuwe voorzitter socio-culturele Liberale Vrouwen

Khadija Zamouri

Persbericht – 17 november 2018

Khadija Zamouri nieuwe voorzitter socio-culturele Liberale Vrouwen

Op zaterdag 17 november werd Brussels parlementslid Khadija Zamouri verkozen tot nationaal voorzitter van de sociaal-culturele vereniging Liberale Vrouwen. Met 10.000 leden verspreid over Brussel en Vlaanderen ijvert de vrouwenvereniging voor gelijke kansen in een vrije samenleving. Khadija Zamouri wil als nieuwe voorzitter jong en divers talent aantrekken en de stem van de vereniging luid laten klinken in het maatschappelijk debat.

Aviva Dierckx, uittredend voorzitter, zal nog steeds zetelen in de Raad van bestuur van de vereniging. Ze geeft graag de fakkel door omdat die in goede handen terechtkomt: “Khadija is een madam naar mijn hart. Intelligent, spontaan en alles behalve op haar mondje gevallen. Bij haar zijn ‘mijn madammen’ in meer dan capabele handen. Ik kijk uit naar wat zij als voorzitter allemaal zal verwezenlijken.”

“Ik beschouw het als een eer om de fakkel van Aviva Dierckx over te nemen en voorzitter te worden van deze dynamische vrouwenbeweging. We hebben de ambitie om meer dan ooit aanwezig te zijn in Vlaanderen en Brussel met onze boodschap van vrijheid en emancipatie”, klinkt het bij kersvers voorzitter Khadija Zamouri.

De Raad van Bestuur werd uitgebreid met een aantal jonge en/of nieuwe gezichten uit heel Vlaanderen. Opvallend hier is de Gentse Alana Herman, niemand minder dan de kleindochter van de liberale grande dame Lucienne Herman-Michielsens. Lucienne is onlosmakelijk verbonden met de abortusstrijd in België en Alana heeft duidelijk de microbe voor het strijden voor vrouwenrechten en emancipatie overgeërfd van haar grootmoeder.

“Met de gevestigde waarden en het nieuwe jonge geweld starten we aan een nieuw hoofdstuk voor onze vereniging. Het nieuw decreet sociaal-cultureel werk stelt ons voor heel wat uitdagingen maar die buigen wij liberalen uiteraard om naar opportuniteiten. De Liberale Vrouwen maken zich klaar voor de toekomst!” Besluit Zamouri.

 

Volledige Raad van bestuur 2018-2022:
Bellin Annie
Blavier Fabienne
Bullens Anita
Callebert Sigrid
Claeys Yolande
De Cock Lieve
De Groen Anne-Marie
De Mol Marie-Anne
Deryckere Marianne
Dierckx Aviva
Goethals Lorie
Herman Alana
Himpe Mieke
Jacobs Aline
Maes Annita
Roumans Alexandra
Schiepers Colette
Vandersmissen Frieda
Van Riet Iris
Verhelst Christine
Zamouri Khadija

WEEK VAN DE VRIJE SMAAK 2018

Week van de Vrije Smaak

17 november 2018 – ANTWERPEN 

Bezoek en proeverij in microbrouwerij “De Klem” in Niel  
Na de Algemene Vergadering in Brussel rijden we met de bus door richting Niel naar brouwerij De Klem. We krijgen er een deskundige uitleg over het brouwproces, het verschil tussen micro-brouwen en industrieel brouwen, het verschil tussen blond en bruin bier, rot en rijp bier, … en nog zoveel meer. Uiteraard mogen we ook proeven… 

Start: 15u00 tot ca. 17u00
Locatie: Brouwerij De Klem, Galileilaan 90/1 Kapittel 5, 2845 Niel (provincie legt bus in) 
Prijs: nog nader te bepalen
Info en inschrijven: alinejacobs2002@yahoo.com 

 

donderdag 22 november 2018 WEST-VLAANDEREN 

“De stille kracht van thee”  
Lezing met proeverij: Theesommelier Ann Van Steenkiste neemt ons mee op een boeiende reis van 5000 jaar theecultuur. Hiervoor trok ze in China, Sri Lanka, Japan, Taiwan, … van Oost naar West door heel wat theevelden. Daarnaast leert ze ons het verschil tussen thee en infusie, de legendes rond thee, de soorten, indelingen, enkel rituelen, de gezondheidsaspecten en dan natuurlijk de praktische info omtrent thee zetten, gebruiken en bewaren.  Tussendoor proef je van 5 soorten thee en krijg je telkens een hapje aangeboden.   

Start: 19u00 
Locatie: ARhus Leescafé, De Munt 8, 8800 Roeselare
(parkeren kan in de ondergrondse parking De Munt, Henri Horriestraat 29, 8800 Roeselare) 
Prijs: €12 voor leden; €15 voor niet-leden 
Info en inschrijvingen:  rebecca.lesaffer@liberalevrouwen.be   

 

29 november 2018 – LIMBURG 

“Keukenmaterialen, betaalbare kwaliteit en design”
door Hilde Rutten, zaakvoerder van de firma Berghoff
Berghoff is een internationaal merk dat geavanceerde keukenontwerpen creëert, produceert en verdeelt die je dagelijkse kookervaringen dat tikkeltje extra geven. De passie voor koken en het oog voor detail resulteren in producten die worden aanbevolen door topchefs en beloond voor hun esthetiek en gebruiksvriendelijkheid.

Start: 19u30 
Locatie: Cultureel Centrum Hasselt – Kunstlaan 5 – 3500 Hasselt
Prijs: €5, ter plaatse te betalen 
Info en inschrijven: anita.carol@telenet.be  

 

1 december 2018 – OOST-VLAANDEREN 
“De Stille kracht van thee” 
Lezing met proeverij: Theesommelier Ann Van Steenkiste neemt ons mee op een boeiende reis van 5000 jaar theecultuur. Hiervoor trok ze in China, Sri Lanka, Japan, Taiwan, … van Oost naar West door heel wat theevelden. Daarnaast leert ze ons het verschil tussen thee en infusie, de legendes rond thee, de soorten, indelingen, enkel rituelen, de gezondheidsaspecten en dan natuurlijk de praktische info omtrent thee zetten, gebruiken en bewaren.  Tussendoor proef je van 5 soorten thee.  

Start: 10u00 tot 12u30
Locatie: Liberaal Archief, Kramersplein 23, 9000 Gent 
Prijs: €10 voor leden, €15 voor niet-leden 
Info en inschrijven: rebecca.lesaffer@liberalevrouwen.be  

 

8 december 2018 –  VLAAMS-BRABANT 

Causerie over bier met Minister Sven Gatz 
Gevolgd door bezoek aan de Brusselse Kerstmarkt
We starten om 13u in M34 met een broodje en een tasje koffie. Omstreeks 14u verwelkomen we minister Sven Gatz die ons één en ander zal leren over enkele bieren… Uiteraard krijgen we ook de kans om er enkele te proeven. Omstreeks 15u ronden we af en kan iedereen “vrij” de Kerstmarkt bezoeken.

I.s.m : Stoma-actief vzw 

Uur: 13u00 tot ca. 17u30
Locatie: Melsensstraat 34, 1000 Brussel (eigen vervoer)
Prijs: €10
Info en inschrijven: annelies.de.pauw@liberalevrouwen.be 

 

Onze warme actie voor Warmste Week is voor Nasci

Noteer alvast : ?WARMSTE WEEK?
Op de dag van verzet tegen armoede (17 oktober) hebben wij het genoegen om aan te kondigen dat wij in het kader van de De Warmste Week van Studio Brussel een extra warme actie zullen opzetten voor Nascivzw.

?‍?‍?NASCI biedt concrete hulp aan noodlijdende kansarme moeders met kinderen die helemaal geen of slechts een minimaal inkomen hebben. Ze reiken alleen- en aanstaande moeders en gezinnen, die zich in een precaire situatie bevinden, de tools aan om uit de armoede en het sociaal isolement te breken.

? Meer info over onze actie volgt snel!

? Nu al een gift doen? Dat kan via onze speciale Nasci-pamperrekening: BE43 9731 7373 3401

Boek : De eeuw van de vrouw

kaft de eeuw van de vrouw

Alexander De Croo stelt in zijn boek De Eeuw van de Vrouw dat feminisme ook mannen bevrijdt.

Deze boekbespreking door Aviva Dierckx verscheen eerder in Het Volksbelang

Vicepremier Alexander De Croo schreef een verrassend boek over een betere toekomst, één waar de rol van vrouwen met meer ambitie en minder vooroordelen wordt ingevuld. Verrassend van een man, ongewoon voor een politicus. Dat vond hij zelf ook, want hij was nièt al jarenlang pleitbezorger van de feministische zaak. Hij legt uit dat hij, opgroeiend in een nest van sterke en vrije mensen, en met een moeder-feministe, er waarlijk van overtuigd was dat de inspanning van haar generatie genoeg geweest was. “Alle grote symbolische verworvenheden zijn er: stemrecht, recht op abortus, kinderopvang. Ik dacht: we zijn er al en anders komen we er wel,” zegt hij naar aanleiding van de boekvoorstelling. Die mening heeft hij grondig en ook systematisch herzien.

Afrikaanse oogopener
De grote oogopener kwam voor Alexander De Croo door zijn functie als Minister van Ontwikkelingssamenwerking, die hem toonde hoe het in de armste gebieden steeds vrouwen zijn die het méést de dupe zijn. Daarna ging hij ook inzien dat wat hier in het westen verworven is, snel bedreigd kan worden, en dat zelfs zonder die dreiging, het werk nog niet helemaal àf is. Klein voorbeeldje: wat betreft gendergelijkheid staat België maar op plaats 31 van de ranglijst van het World Economic Forum.

Iedereen wint erbij
De Croo maakt een state-of-the-union van gender(on)gelijkheid, met de heldere kijk van iemand die het allemaal ontdekt, en met het hart van een liberaal.  De vinger wordt niet alléén maar op zere wonden gelegd, de auteur zoekt ook naar medicijnen!

Die zitten natuurlijk in een blauw flesje en de receptuur is duidelijk geschreven door iemand met een economische bril op, maar feministische eerlijkheid doet ons toegeven dat zijn analyses en oplossingen ook precies samenvallen met die van het overgrote deel van de vrouwenbeweging.

De auteur ziet dat de samenleving zoveel potentieel aan welvaart laat liggen, door de helft van de bevolking niet op haar mogelijkheden te laten functioneren. Hier haalt hij mosterd bij OESO cijfers die voorrekenen dat als ¾ van de vrouwen werkt, zoals dat nu bij mannen het geval is, er een economische groei van 12 % ontstaat. Wat meteen een ‘bedreiging’ ontkracht: een extra job voor een vrouw betekent dus niet automatisch een minder voor een man. Hij ziet ook meer levenskwaliteit en beter evenwicht tussen werk en vrije tijd als we een aantal rollen herbekijken. De Croo pleit dan ook voor meer kinderopvang, een cultuur van zorgende vaders en dus echt gedeeld ouderschapsverlof, minder deeltijds werkende vrouwen of meer deeltijds werkende mannen, een einde aan de loonkloof en bijvoorbeeld bedrijven verplichten de gemiddelde lonen van mannen en vrouwen openbaar te maken, en tenslotte meer mix aan de top. Daarom is hij zelfs niet schuw van quota M/V in een regering!

Iedereen feminist
‏Maggie De Block is begonnen Alexanders boek cadeau te doen in haar cava-clubje, maar gaat het nu ook schenken aan al haar medewerkers. Zo, nu weet u wat we moeten doen: dit boek vandaag massaal aan mannen-medestanders cadeau doen, maar zeker ook enkele exemplaren als werkdocumenten oormerken voor wanneer we ons liberaal programma voor volgend jaar opstellen.

Aviva Dierckx

 

“De eeuw van de vrouw – hoe feminisme ook mannen bevrijdt”
van Alexander De Croo
uitgeverij Polis  ISBN 978-94-6310-204-9     –  19,99 EUR