“Ik weet nog altijd niet wat schrijven” – Khadija Zamouri

Khadija Zamouri

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Vandaag, op 22 maart, 2 jaar na de aanslagen in Brussel kroop Khadija Zamouri, Brussels parlementslid en Molenbeekse mama, voor ons in haar pen, over schuldvraag en de kracht van Molenbeekse vrouwen.

Parijs 13 november 2015. Brussel 22 maart 2016. Jonge mannen zijn de waanzin voorbij en plegen terroristische aanslagen. Vreselijke misdaden met onschuldige, dodelijke slachtoffers tot gevolg. In Parijs waren de slachtoffers mensen die een avondje uitgingen om zich te ontspannen. In Brussel waren de slachtoffers op weg naar hun werk. De daders waren personen die dachten te handelen in naam van God, personen die menen de waarheid over goed en slecht te kennen en die waarheid aan anderen willen opdringen.

De daders waren personen die dachten te handelen in naam van God, personen die menen de waarheid over goed en slecht te kennen en die waarheid aan anderen willen opdringen.

Maandag 18 maart 2018. Lieselotte stuurt me een mail met de vraag of ik twee jaar na de aanslagen voor Feminae Liberae een persoonlijk stuk wil schrijven over de aanslagen.

Eerlijk gezegd, ik weet nog altijd niet hoe te reageren! Ik was die dagen te gast in TV-studio’s. Ik werd zelfs geïnterviewd door CNN. En toch vind ik het 2 jaar na de feiten nog altijd moeilijk om iets zinvol te zeggen of te schrijven over die vreselijke gebeurtenissen.

De daders van de aanslagen in Parijs en Brussel waren (meestal) Belgen. Vaak inwoners van mijn geliefd Brussel, soms zelf inwoners van mijn gemeente Molenbeek. Ergens zou je bijna zeggen dat het ‘onze’ jongens waren die deze vreselijke misdaden begingen.

Voor alle duidelijkheid: ik zeg niet ‘onze’ jongens zoals bij sporters of idolen. Met dergelijke daden plaatsen terroristen zichzelf buiten onze maatschappij. Het zijn daden die niet goedgepraat kunnen worden. Maar de uitdrukking ‘onze’ jongens schoot me door het hoofd toen ik goed en wel besefte dat bepaalde daders misschien in onze crèches hebben gezeten, in onze scholen schoolliepen, naar jeugdhuizen gingen waar ook onze kinderen gaan. Daar waar in het verleden op CNN en Al Jazeera oorlog en terreur altijd veilig ver van ons bed was, kwamen door deze aanslagen ook de daders dichtbij huis.

Aan politici die de vreselijke gebeurtenissen willen gebruiken om hun politiek marktaandeel te vergroten door de politieke verantwoordelijkheid in een voorspelbare hoek te leggen, wil ik vragen om enige afstand te nemen.

Ik vind het confronterend om te moeten vaststellen dat alle inspanningen van het beleid ten spijt, we er niet in geslaagd zijn om de jongeren die de aanslagen pleegden op het juiste pad te houden. De daders zijn individueel verantwoordelijk maar hebben ook wij niet gefaald? De overheid en politiek zijn er tijdens die dramatische dagen niet in geslaagd om één van hun kernopdrachten waar te maken, met name het waarborgen en garanderen van de openbare veiligheid. Maar ik wil verder gaan. De verantwoordelijkheid voor de aanslagen moet niet enkel gezocht worden in het politie-, veiligheids- of justitieel beleid. De verantwoordelijkheid ligt niet bij deze of gene minister, bij deze of gene burgemeester. Aan politici die de vreselijke gebeurtenissen willen gebruiken om hun politiek marktaandeel te vergroten door de politieke verantwoordelijkheid in een voorspelbare hoek te leggen, wil ik vragen om enige afstand te nemen.

Er waren die dagen politieke collega’s die naar elkaar uithaalden dat het niet mooi was. Met de schuldvraag en zware verklaringen werd gepingpongd in functie van de meerderheid of oppositie waartoe men wel of niet behoorde. Terwijl stoere uitspraken over het schoonmaken van Molenbeek nog nazinderden, zag ik op de VRT de getuigenis van een leerkracht die nog geen jaar geleden een van de daders van de aanslagen van Parijs in haar klas zag radicaliseren. Ze legde uit hoe ze dat feit bij de klassenraad had aangekaart. Ze had ook een brief geschreven naar de inspectie. Maar ondanks de waarschuwingen zijn de leerkracht, de klassenraad, de school, de inspectie, het onderwijsnet en heel het onderwijssysteem er niet in geslaagd de terreuractie van een van de leerlingen te voorkomen.

Het is simplistisch de verantwoordelijkheid van de aanslagen bij het onderwijs te leggen. Dat is ook niet de bedoeling. Ik vind wel dat wij als politici, het beleid, het middenveld en instellingen, collectief dus, er niet in geslaagd zijn om een tendens die we allemaal al een tijdje zagen aankomen, om te buigen of te voorkomen. Toen ik tijdens die dagen op een Franse tv-zender een dame geëmotioneerd hoorde verklaren dat de politici niet gedaan hebben wat ze moesten doen, vond ik dat confronterend. Het had iets van een reality check.

Moeten we dan maar stoppen met politiek voeren? Natuurlijk niet! Als politici zijn we mede verantwoordelijk, naast zoveel andere maatschappelijke actoren. Het was Bilal Benyaich die tijdens die dagen in de studio van de VRT een sterke analyse maakte die verder ging dan het klassieke spelletje van wie wel of niet gefaald heeft. Uiteraard keek hij in de richting van de politieke verantwoordelijken. Maar in één adem wees hij er ook op dat het onderwijs, het welzijnswerk, het arbeidsmarktbeleid, de werkgevers- en werknemersorganisaties, justitie, politie, ouders, imams, jeugdhuizen enzovoort, we allemaal op één of andere manier gefaald hebben.

Dus wat moet ik nu schrijven in antwoord op die mail van Lieselotte? Ik weet het nog altijd niet! De pretentie om het allemaal te weten is ongepast.

Vooral de Molenbeekse vrouwen kregen het in die periode zwaar te verduren. De confronterende kille blikken van voorbijgangers en de wijzende vingers van de rest van de wereld kwamen bij hen extra hard toe. Zij werden beschouwd als dé verantwoordelijken. Het ging immers om “hun” zonen die de aanslag pleegden.

Wat ik wel met zekerheid kan zeggen, is dat de aanslagen mijn gemeente Molenbeek sterk hebben getekend. De gemeente zit, 2 jaar later, nog steeds midden in een proces van traumaverwerking. Vooral de Molenbeekse vrouwen kregen het in die periode zwaar te verduren. De confronterende kille blikken van voorbijgangers en de wijzende vingers van de rest van de wereld kwamen bij hen extra hard toe. Zij werden beschouwd als dé verantwoordelijken. Het ging immers om “hun” zonen die de aanslag pleegden.

Het was ook tegen de achtergrond van deze, emotionele zware, periode dat vooral Molenbeekse vrouwen het heft in eigen handen namen een het tij keerden. Ik moet dan ook spontaan denken aan twee sterke Molenbeekse dames, Malika en Aziza, die in de toen heersende sfeer van wantrouwen het idee hadden om de Wijkacademie op te richten. Met hun vereniging wilden zij een positieve dynamiek teweeg brengen door Molenbeekse vrouwen actief te betrekken in de heropleving van de gemeente. Vrouwen over wie trouwens zoveel geschreven werd, maar aan wie zelden het woord wordt verleend.

En in datzelfde elan richtte Malika Saissi samen met de vrouwenwerking van het Gemeenschapscentrum De Vaartkapoen, het ‘Forumtheater Radicalisering’, op. Via eigenzinnige toneelstukken wilden zij hun verhaal naar de buitenwereld uitbrengen. Hoe zij de aanslagen hebben ervaren en wat dat men hen als mens en vrouw heeft gedaan.

Daarom wil ik dit stuk aan hen opdragen, aan de krachtige vrouwen uit Molenbeek die resoluut hun eigen leven in handen willen nemen en hun gemeente nieuw leven willen inblazen.

Getuigenis van een alleenstaande ouder – Sabine Van Oppens

Sabine Van Oppens

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Op deze Internationale Dag van de Alleenstaande Ouder kroop Sabine Van Oppens, onderneemster en alleenstaande mama voor ons in haar pen. 

Ik ben nu 5 jaar alleenstaande ouder. Ik heb de zwangerschap, de weeën, alleen gedragen. Ik ging alleen naar huis met mijn dochter in mijn armen. De eerste maanden stond ik om de 4 uur op, elke nacht. Zoals alle ouders. Maar dan alleen. Ook als ze ziek was. Ik ben weer gaan werken na mijn ouderschapsverlof maar moest een paar maanden loopbaanonderbreking nemen omdat er niet direct een crèche vrij was. Ze was 9 maand.

‘s Ochtends voor ik naar het werk ging, bracht ik mijn dochter naar de crèche. ‘s Avonds moest ik op tijd stoppen om haar stipt 10 minuten voor 18 uur af te halen. Het was altijd een race tegen de klok. Ik was altijd de laatste aan de crèche maar ook altijd één van de eerste collega’s die op het werk moest vertrekken. Op het werk was je snel weg en kwam je niet gemotiveerd over en op de crèche kom je als laatste aan en dan kreeg ik schuldgevoelens dat ik misschien als mama ook niet genoeg moeite deed.

Op het werk was je snel weg en kwam je niet gemotiveerd over en op de crèche kom je als laatste aan en dan kreeg ik schuldgevoelens dat ik misschien als mama ook niet genoeg moeite deed.

Ik ben gek op mijn dochter. We zijn twee handen op één buik. We doen veel samen. We hebben veel leuke momenten. Als we op uitstap gaan of gezellig thuis, aan zee, in de natuur, uit eten, op vakantie, zelfs in museum, overal hebben we plezier. Al was ze nog maar een baby ik nam haar overal mee naartoe als ik niet moest werken.

Soms kreeg ik wel een de opmerking: “Neem je haar daar mee naartoe? Zo ver! Dat zou ik alleen niet durven hoor!” “Ja, want anders kom ik zelf ook niet meer buiten.” antwoordde ik dan.

Toen ze 3 jaar was ben ik gebruik beginnen maken van kinderoppassers. Het duurde even voordat ik dat vertrouwde. Het Is toch een vreemde, waar je je kind bij achter laat. Ik had een nieuwe job en werkte soms laat. Dus ik regelde dat de babysit haar van school afhaalde en bij haar bleef tot ik thuis kwam. Op mijn ouders kan ik niet rekenen, hun gezondheid laat het niet toe.

Uiteindelijk heb mijn eigen zaakje opgericht. Dat was makkelijker om te kunnen combineren met mijn dochter en haar schooluren en het was altijd al een droom van me. Het liep heel goed maar door onvoorziene omstandigheden in mijn privéleven was ik genoodzaakt om weer een vaste job te gaan zoeken. Zodat ik toch een vast en zeker inkomen had. Ik combineer dit nu met mijn bijberoep.

We gaan positief door! Ik ben niet alleen als alleenstaande ouder. Ik heb nog buurvrouwen met meerdere kinderen. Die alles alleen regelen. Dan denk ik: “Oh en ik heb er maar ééntje!” of alleenstaande papa’s in de buurt die co-ouderschap hebben die om de week voor hun kind zorgen.

Het meeste werk is het organiseren. De babysit zegt af, paniek… Is je kind plots ziek en kan je drie dagen het huis niet uit, ben je heel blij als er een reddende engel binnenspringt die je helpt met de boodschappen. Zeker als je zelf ook griep krijgt.

Is je kind plots ziek en kan je drie dagen het huis niet uit, ben je heel blij als er een reddende engel binnenspringt die je helpt met de boodschappen.

Alleenstaande moeders, en ook vaders natuurlijk, zijn niet alleen goed om thuis te blijven bij de kinderen! Zoals ik wel eens te horen kreeg: “Je kan beter gaan stempelen dan heb je die kost van de kinderoppas niet.” Een goed bedoeld advies maar het helpt in de toekomst niemand vooruit. Kleine kindjes worden ook groot. Iedereen heeft talenten en het is belangrijk dat je die kan ontwikkelen. Het is belangrijk dat iedereen goed in zijn vel zit. Ja, soms is het een heel georganiseer maar uiteindelijk is het meer dan de moeite waard! Voor je kind én voor jezelf!

 

Weer weten over Sabine: https://www.hannadetail.com/

 

#metoo: slaat de slinger echt door? – Ann Brusseel

Ann Brusseel

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Deze week kroop Ann Brusseel, Vlaams volksvertegenwoordiger en senator, voor ons in haar pen over #metoo en opvoeding.

“God is duidelijk geen feminist” schreef Sue Lloyd-Roberts in haar boek De Wereldwijde Oorlog tegen Vrouwen. In haar boek maakte ze duidelijk dat vrouwen overal ter wereld mishandeld, misbruikt en onderdrukt worden en dat geweld tegen vrouwen een probleem van alle landen is. Het boek maakt ook duidelijk dat het vaak ouders, moeders, zijn die meewerken aan de instandhouding van geweld tegen meisjes en vrouwen, vaak omwille van tradities, omwille van familie-eer. Waar bepaalde praktijken zoals uithuwelijken op jonge leeftijd en genitale verminking de norm zijn, is er nog een lange weg te gaan om het geweld en de uitbuiting doeltreffend aan te pakken.

Telkens de loonkloof of discriminatie aangekaart worden door de Vrouwenraad, komen er tal van reacties, gaande van een beleefde minimalisering van het gegeven tot de complete ontkenning met nog een aantal sneren aan het adres van de ‘verzuurde feministes’. Dit is intellectueel oneerlijk.

Maar ook in Westerse landen is de situatie van vrouwen niet steeds wat ze zou moeten zijn. Voor sommige mensen volstaat de vergelijking tussen de gruwel van landen als Afghanistan of Nigeria en de situatie van vrouwen in het ‘rijke Westen’ om de vragen van vrouwenrechtengroeperingen in ons land van tafel te vegen. “Hier is er eigenlijk geen reden tot klagen.”, hoor ik regelmatig. Telkens de loonkloof of discriminatie aangekaart worden door de Vrouwenraad, komen er tal van reacties, gaande van een beleefde minimalisering van het gegeven tot de complete ontkenning met nog een aantal sneren aan het adres van de ‘verzuurde feministes’. Dit is intellectueel oneerlijk.

Wanneer dan plots massaal getuigenissen opduiken over grensoverschrijdend gedrag, is de schok redelijk groot. Een twitterstorm met de hashtag ‘me too’ (#metoo) is blijkbaar minder gemakkelijk onder de mat te vegen dan lijvige rapporten over intra-familiaal geweld, of armoede bij alleenstaande vrouwen. Dan blijkt plots dat heel wat mensen geconfronteerd worden met uiteenlopende vormen van seksisme. De vele getuigenissen op sociale media, in de pers en op televisie zijn een pak minder anoniem en emotioneler dan de onderzoeksrapporten van academici of van het Centrum voor de Gelijkheid van Mannen en Vrouwen.

Bovendien ging de discussie recent over het gedrag van bekende personen met een zekere status, waardoor het #metoo-debat snel naar de kern van het probleem ging: machtsmisbruik van mannen om seksuele handelingen te kunnen afdwingen. Denk maar aan de gevallen Harvey Weinstein, Bart De Pauw, John Lasseter of Kevin Spacey, die misbruik maakten van hun roem en invloed in de filmindustrie of showbizz. Zelfs NGO’s die veel vertrouwen genieten kwamen in opspraak doordat hun werknemers misbruik hebben gemaakt van de zwakke positie van vrouwen in ontwikkelingslanden, zoals Oxfam en Artsen Zonder Grenzen.

Onlangs legde ik het zo aan mijn vierjarige dochter uit: “Als iemand geen kusje of knuffel wil, dan geef je er geen. En als jij van iemand geen kusje of knuffel wil krijgen, dan moet je dat ook gewoon zeggen, want je moet dat nooit tegen je zin doen, kussen of knuffelen.”

De #metoo beweging heeft alvast één verdienste: het debat wordt ondertussen overal gevoerd, in elke sector, niet alleen in de media. Helaas horen we nu steeds vaker dat de slinger doorgeslagen is. Eén van de grootste dooddoeners is wel: “Wat mogen we nog zeggen? Ik durf niks meer.” Het antwoord is nochtans vrij eenvoudig. Met beleefdheid kom je al heel ver. En als je echt twijfelt, kan je ook gewoon zwijgen. Onlangs legde ik het zo aan mijn vierjarige dochter uit: “Als iemand geen kusje of knuffel wil, dan geef je er geen. En als jij van iemand geen kusje of knuffel wil krijgen, dan moet je dat ook gewoon zeggen, want je moet dat nooit tegen je zin doen, kussen of knuffelen.” In het leven en de taal van volwassenen schuilt uiteraard veel meer subtiliteit en dubbelzinnigheid, maar een definitie van grensoverschrijdend gedrag bestaat wel degelijk en je hebt geen doctoraat in de wijsbegeerte nodig om er iets mee aan te vangen in je relaties, privé of op het werk. Grensoverschrijdend gedrag doet zich voor wanneer bewust iemands persoonlijke grens wordt overschreden, hetzij verbaal, hetzij non-verbaal. Dit is inderdaad in zekere mate subjectief, maar dat belet niet dat er toch al vrij grote eensgezindheid bestaat over wat sociaal aanvaardbaar gedrag is en wat eerder ongepast is.

Mensen weten meestal zeer goed wanneer ze een seksueel getinte opmerking maken met een vette knipoog. Het is soms niet zo slecht bedoeld. Dan volstaat het om rustig te antwoorden dat het niet meteen jouw soort humor is, wat veel vrouwen niet durven. Ga er gerust vanuit dat sommigen te lijden hebben aan een gebrek aan creativiteit.

Veel erger is het gesteld met degenen die het niet kunnen laten hun lusten en fantasieën te ventileren. Ze gaan er prat op dat ‘hun liefde voor de vrouwen’ nu eenmaal een belangrijk onderdeel van hun identiteit is. Het zijn diegenen die nu klagen over ‘de slinger die doorgeslagen is’ en ‘de nieuwe preutsheid’. Het gaat hier echter over mannen die wél weten dat ze over de grens gaan en ze permitteren het zich precies omdat ze macht hebben. Bij de ene gaat het over louter fysieke macht, bij andere over macht en aanzien op professioneel vlak. Dergelijk machtsmisbruik is onaanvaardbaar. Het gaat om mensen die je ondubbelzinnig moet wijzen op hun fouten en je moet hen de gevolgen ervan laten dragen.

Kennis maakt kinderen, jongeren en volwassenen weerbaarder: in staat om ‘ja’ of ‘nee’ te zeggen.

Grenzen aangeven is essentieel, zodat je bij grensoverschrijdend gedrag of seksuele intimidatie niet overmand door angst en onzekerheid de opmerking weglacht, of negeert. Slechts één signaal is duidelijk genoeg ten aanzien van mensen die hun macht misbruiken: een rustige en zelfzekere ‘neen’. Tonen dat je seksuele toespelingen en of intimidatie niet zal pikken is gelukkig wel aan te leren. Vandaar ook het belang van goede relationele en seksuele vorming op school (en thuis). Daarom diende ik een conceptnota in die ik binnenkort verdedig in de commissie onderwijs van het Vlaams Parlement. Kennis maakt kinderen, jongeren en volwassenen weerbaarder: in staat om ‘ja’ of ‘nee’ te zeggen. Bespreekbaarheid van seksueel gedrag, gelijkheid van man en vrouw, wederzijds respect voor persoonlijke en fysieke integriteit, zijn essentiële zaken die we eigenlijk met de paplepel mee moeten krijgen. Op elke leeftijd zijn ze immers zeer nuttig, kijk maar naar de Belgische statistieken inzake seksueel geweld.   

In 2016 kreeg het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling 1466 meldingen van seksueel misbruik. De helft van deze meldingen ging over incest. Jongeren tussen 10 en 13 jaar zijn een kwetsbare groep. De meeste daders zijn bekenden van het slachtoffer. Belangrijk hierbij is niet te vergeten dat niet alle daders volwassenen zijn, ook jongeren, leeftijdsgenoten, plegen grensoverschrijdend gedrag. Wie niet durft praten, komt niet bij de hulpverlening terecht. In de politiestatistieken van 2016 vinden we 30 meldingen van verschillende vormen van grensoverschrijdend gedrag per dag. Volgens een recent onderzoek van The London Metropolitan University leiden slechts 4 op de 100 Belgische dossiers van verkrachtingen tot een effectieve veroordeling. België behoort zo tot de zeven slechtst scorende Europese landen: 44% van de verkrachtingszaken worden geseponeerd zonder gevolg.

Wat mij betreft, hangt de slinger stilaan in het midden.

Er is wel degelijk een verband tussen seksisme als norm en het gedogen van grensoverschrijdend gedrag in alle gradaties. Dat is ingebakken in de culturele en maatschappelijke context. Bijgevolg, als men mij vraagt of de slinger doorgeslagen is wanneer er kritiek komt op pitspoezen en schaars geklede bloemenmeisjes, vind ik van niet. In een samenleving die het normaal vindt dat de mannelijke helden geflankeerd worden door pitspoezen die mooi zijn en zwijgen, dringt de boodschap van gendergelijkheid en wederzijds respect moeilijker door. Dat hoeft zelfs niet te verbazen. Wat mij betreft, hangt de slinger stilaan in het midden.

 

Uniseks is het nieuwe zwart !

Uniseks is het nieuwe zwart

Begon het met het boy-friend hemd ? Misschien.

Veel verder terug hebben vrouwen al het chique herenpak geclaimd. Uit protest zoals de schrijfster George Sand, of om super-sexy te zijn zoals Marlène Dietrich.
De vrouwensmoking werd door Yves Saint-Laurent dan ook definitief toegevoegd aan de vrouwengarderobe.

Maar van de omgekeerde beweging was tot dusver niet veel sprake. Mannen gingen niet massaal de kleerkast van vrouw of zus plunderen.

Dat wordt stilaan anders, onder invloed van de trend ‘normcore’ die opgang maakt bij de jonge generaties. Normcore is een samentrekking van normal en hardcore, en slaat op de nieuwe wenselijkheid om er niet perfect en niet ‘speciaal’ uit te zien. Op modegebied betekent dat een sobere look, met basisstukken in een casual stijl, liefst wel van goede kwaliteit en/of een zogenaamd ethisch modelabel. Concreet gaat het om makkelijk zittende kledij, vooral de hoodies (of kap-truitjes) zijn een zeer herkenbare uiting van normcore, maar dus ook van uniseks kledij.
Want ja, normcore houdt ook in dat dezelfde minimalistische kledij kan gedragen worden door vrouwen én mannen.

Naast normcore is ook androgyn (effe verdwenen sinds Boy George) weer helemaal terug. Heeft het te maken met het meer fluïde gender-gevoel (trans, X, etc.) in onze samenleving of niet?
Hoe dan ook is de Generatie Z die er aan komt, de jongeren die nu tussen 12 en 20 zijn, helemaal niet meer ‘bezig’ met huidskleur, seksualiteit of geslacht, en dat betekent dat er misschien wel een grotere revolutie zit aan te komen dan die van mei ’68, dit jaar alweer vijftig jaar geleden. Ja, tijd voor iets nieuws …

Als we zeggen dat uniseks kledij mainstream wordt, dan merk je dat op een aantal vlakken.
Mainstream winkels gaan er op inspelen. In London heeft het beroemde warenhuis Selfridges komaf gemaakt met de klassieke scheiding per verdiep tussen mannen- vrouwen- en kinderkleding. Alles staat nu gewoon door elkaar, eerder naar stijl (sportief, klassiek, feestkledij).
Mainstream kledingketens gaan een uniseks-lijn binnen hun gamma ontwikkelen.
Zij ontwikkelden
een uniseks-lijn :
Zara “Ungendered”
H&M “Borderless”
Guess “His & Hers”
Hope “Changes”

Tegenover de trend dat speelgoed weer veel rozer en blauwer en rolbevestigender wordt, staat de uniseksmode die doorbreekt als ‘mainstream”

Gekende ontwerpers als Calvin Klein doorbreken ook op de loper de M/V opdeling, en willen af van de gescheiden modeweken, hun collecties voor mannen en vrouwen komen tegenwoordig gewoon samen in één modeshow aan bod.

Nieuwe ontwerpers vinden dan weer hun niche in de nieuwe uniseks trend.
Niet toevallig zitten daar heel wat Scandinavische ontwerpers bij. Henrik Vibakov, Won Hundred, de brand Hope die op hun uniseks stukken twéé maten vermelden, die voor heren en die voor dames, …
Niet verwonderlijk als je weet dat de noordelijke landen al lang voorlopers zijn als het gaat over gendergelijkheid, én dat ze ook nog eens helemaal mee zijn in het duurzaamheidverhaal dat fashionista’s M/V zowel als normcore-adepten aantrekt. Ethische mode moet tegenwoordig!

Oh ja, en uniseks toiletten zijn ook helemaal de talk-of-the-town. Niet meer gezien sinds de populaire tv-serie Ally McBeal uit de jaren 90. Voor of tegen? Heel wat mensen hoor je er wat bangig over doen, wegens niet veilig en zogenaamd een open invitatie om ‘benaderd’ te worden. De Y en de Z generatie daarentegen ziet er helemaal geen probleem in : en meteen op oplossing voor dat àndere probleem van deze tijd: waar mag een niet M/V maar X-je naar het toilet gaan…

Toch is uniseks kledij niet louter voor de jeugd weggelegd. Bewijs is een heuse tsunami van foto’s op facebook met middelbare tot hoogbejaarde parka-koppeltjesfoto’s. Het is een gekend fenomeen dat wie al lang samen is, ook op elkaar gaat lijken, en dat zet zich door is de keuze van kledij, in casu het dragen van “assorti” regen- en wandeljassen. Al dan niet met kap. De makers van de hoodies kunnen zich dus ook nog op dit marktsegment gaan richten

Over trendwatchers: wie zijn ze, wat doen ze en vooral… wat voorspellen ze voor 2018?

Fashion Summer Hipster Set. Film Camera, Clothes Accessories. Glamor Lime Citrus Clutch, Trendy fashion Sunglasses. Urban Outfit. Hot summer color. Creative Bright Pop Art Style. Retro Design camera

Een trendwatcher is iemand die voorspelt welke nieuwe trends er aankomen. Nee, een glazen bol komt er niet aan te pas. Een trendwatcher kijkt wat er in de samenleving leeft, pikt veranderingen en signalen op en voorspelt op basis daarvan nieuwe trends.

Lijkt eenvoudig maar dat is het niet. Je hebt er net als een parfumeur een “neus” voor nodig maar ook goeie ogen en oren. Een trendwatcher heeft informatie nodig en leest dan ook dagelijks de belangrijkste kranten, tijdschriften, websites, blogs, volgt wat er leeft op de social media, analyseert de uitslagen van marktonderzoeken, gaat op reis, loopt op straat, bezoekt belangrijke tentoonstellingen, winkels, restaurants… . Al deze informatie wordt dan geordend en geanalyseerd en op basis daarvan komt de trendwatcher dan tot een aantal trends. Deze worden dan samengebracht in een trendrapport en dat rapport verkoopt de trendwatcher aan geïnteresseerden. Bedrijven maar ook de overheid en politieke partijen hebben er geld voor over om te weten wat er in de maatschappij aan de gang is. Maar ook het grote publiek weet graag wat de komende trends zijn.

Wat mogen we verwachten in 2018?

Volgens trendwatcher Herman Konings maken we in 2018 meer tijd voor familie en vrienden of voor “vramilie”. Daarnaast gaan we meer aandacht besteden aan onze gezondheid en gaan we meer vegetarisch eten.

Foodies

We gaan ook met zijn allen minder alcohol drinken en als we iets drinken kiezen we voor iets bijzonders. Dat is dit jaar geen gin maar sherry; in Londen, Parijs en Berlijn al een hype.

De trend om meer vegetarisch en vooral veganistisch te eten was al even aan de gang maar dit jaar wordt deze verder gezet. De vegetarische foie gras is aan een opmars bezig en pandan , een soort geurige rijst. Avocado? Nee, dit jaar toch maar niet maar wel quinoa, veel quinoa.

Wat gaan we zoal eten en drinken in 2018?

Het Nieuwsblad baseerde zich hiervoor op dé Amerikaanse supermarktketen voor gezonde producten WholeFoods en op het Nederlands-Belgische culinaire vakblad Food Inspiration. Gezond, gezond en nog eens gezond is de leidraad…

De belangrijkste trends zijn: eetbare bloemen. We gaan er meer en meer onze gerechten mee opsmukken, vooral met lavendel maar bloemen en bloemblaadjes zoals vlierbloesem, hibiscus en rozenblaadjes zullen ook meer en meer verwerkt worden in de producten zelf. Superpoeders zoals matcha, cacao, macawortel en kurkuma om aan je smoothie, soep of ontbijtbowl toe te voegen. Taco’s en dan vooral zeewiertaco’s en andere graanvrije alternatieven en heel veel kruidendranken. …. Maar wat je ook eet of drinkt, zorg ervoor dat je foto Instagramwaardig is J.

 

Fitgirls

Niet alleen in de keuken gaan we voor gezond en natuurlijk maar ook de make-up mag best wat gezonder en vooral natuurlijker. Zo lijkt het alsof je geen make-up aan hebt maar vergis je niet, ze is er wel degelijk: poederkleuren, zacht aangezette ogen en lippen, een natuurlijke blos. Sproetjes zijn in 2018 top.

Ladies, het mag ook best allemaal wat actiever! Boksen zit al een tijdje in de lift en de populariteit ervan zal alleen maar toenemen. Dus haal die bokshandschoenen maar boven!

                  Wanderlust

Volgens het trendrapport van het Australische reisbureau Intrepid Travel reizen we binnenkort naar goedkopere en/of naar minder populaire bestemmingen.

Wil je op citytrip? Kies dan niet voor Amsterdam, Londen of Berlijn maar voor kleinere steden als Utrecht, Hamburg en Talinn, of voor Krakau: hip en goedkoop.

Topbestemmingen als de Cote d’azur en Toscane laten we hoe langer hoe meer links liggen: te druk en te duur. We kiezen dit jaar voor minder evidente bestemmingen zoals Moldavië waar je de grootste wijnkelder ter wereld kunt bezoeken. Reizen naar het Midden-Oosten, Zuid-Amerika en Suriname winnen ook aan populariteit.

Aangezien we meer en meer met onze gezondheid bezig zijn mag een vakantie dus best actief zijn. back to nature, wandelen tussen de theeplantages in China, in Sri Lanka of raften in India…

Van al dat reizen krijgen we honger. Eten doen we op vakantie minder en minder op restaurant. We duiken daarentegen het lokale leven in en genieten op de gezellige marktjes van streetfood.

Geen reispartner? Geen probleem: soloreizen zijn dé nieuwe trend. De voordelen? De reis kan een stap vooruit zijn in je persoonlijke ontwikkeling, je moet met niemand rekening houden en onderweg leer je zeker en vast heel wat nieuwe mensen kennen.

Fashion

Wil je dit jaar modepunten scoren dan laat je volgens het jaarlijkse trendrapport “de Pinterest 100” logo’s zien, draag je enorme oorbellen van het soort “hoe-groter-hoe beter” , opvallende sokken (zelfs in sandalen!) en een vleugje plastic. De skinny jeans mag terug in de kast, dit jaar draag je wijdere broeken in combinatie met een iets aansluitend bovenstuk. Je hebt het misschien al gemerkt maar ook barets zijn terug hip en de beensplit is terug van weggeweest; niet alleen in jurken en rokken maar deze keer ook in broeken, de “slit”.

En ons interieur? Gedaan met wit en strak, we gaan voor gezelligheid troef. We hebben het allemaal druk, druk, druk en snakken naar rust, kalmte en tijd om te genieten. Ons interieur is dé plaats bij uitstek om op adem te komen en donkere kleuren zouden ons hierbij helpen: diepgroen, diepblauw of wijnrood. Weg stress, hallo rust.

In balance of hoe kan het ook anders met de Liberale Vrouwen!

Trends voor de Liberale Vrouwen

Consumenten op zoek naar gelijkgestemden om samen een tribe, een community, te vormen (denk aan onze klappen-en-breien community ’s) maar ook op social media als Instagram….

Consumenten op zoek naar merken die waarden als engagement, inclusie en empathie benadrukken en inzetten op duurzaamheid. Denk aan ons jaarthema!

 

Na Binge-watching gaan we voor binge-racing… al van gehoord? Dat is in 24 uur naar een heel seizoen van een serie kijken…. Gezellig samen in de zetel en liefst met een hapje en een drankje…. Maar dan wel een gezond hapje wel te verstaan ;).

4D-cinema waarbij ook geuren, water en windeffecten een rol spelen in de beleving van een film, terwijl je zetel alle kanten uitgaat.

 

Bronnen:

 

De toekomst van het vrijwilligerswerk

vrijwilligers

Vrijwilligerswerk in België gaat een mooie toekomst tegemoet. Een op vijf Belgen zet zich vrijwillig in en het ziet er niet naar uit dat die trend meteen zal omslaan. Volgens statistieken van de Koning Boudewijnstichting gaat het vooral om jongeren (tussen 15 en 29 jaar) en senioren (60 jaar en ouder) en de favoriete domeinen zijn de sportsector, de culturele en de sociale sector.

Vrijwilligerswerk is per definitie onbezoldigd, wat niet betekent dat de door de vrijwilliger gemaakte kosten niet kunnen worden vergoed. De organisatie voor wie vrijwilligerswerk verricht wordt beslist echter zelf of ze gemaakte onkosten al dan niet terugbetaalt. Maar deze kostenvergoedingen zijn geen vergoedingen voor prestaties of inzet, het gaat om een terugbetaling van de door de vrijwilliger gemaakte kosten in en tijdens het vrijwilligerswerk, zoals bijvoorbeeld een tussenkomst in verplaatsingsonkosten, terugbetaling van telefoonkosten, … Om de administratieve overlast te beperken bestaat zelfs een systeem dat men voor kleine kosten geen bewijsstukken meer moet verzamelen maar een forfaitaire vergoeding mag toekennen aan vrijwilligers, momenteel maximum 33,36 euro/dag en 1.334,55 euro/jaar. Maar deze forfaitaire kostenvergoeding blijft een vergoeding voor gemaakte (al dan niet bewezen) kosten en is zeker geenszins een inkomen. Vrijwilligerswerk is dus geen manier om mensen goedkoop tewerk te stellen, het gaat het steeds om activiteiten buiten het arbeidscircuit, waarvoor mensen soms wel onkosten maken, die vergoed kunnen worden.

Momenteel is er echter ook sprake van een nieuw statuut voor zogenaamd vrijetijdswerk. Hoe verhoudt zich dat tot het vrijwilligerswerk en zal het vrijwilligerswerk dit overleven?

In het Zomerakkoord van de Federale Regering werd voor het eerst gesproken over een regeling voor vrijetijdswerk in de non profitsector. In feite gaat het hier om een regeling voor het zogenaamde semi-agoraal statuut, een lelijk woord om de grijze zone tussen betaalde arbeid en vrijwilligerswerk te benoemen. Met vrijwilligerswerk verdien je niets, met betaalde arbeid verdien je een inkomen. Maar daartussen zijn er nog tal van activiteiten die niet gecatalogeerd kunnen worden onder vrijwilligerswerk, noch onder arbeid. Er bestaat al langer een vraag vanuit verschillende sectoren, naar een wettelijke regeling voor dergelijke activiteiten, bijvoorbeeld in de sportsector waar trainers een beperkte vergoeding ontvangen. Vandaar dat het zomerakkoord van de Federale Regering een regeling voorzag waarbij “inkomens die voortkomen uit vrijetijdswerk, specifieke functies in de non-profitsector en diensten van particulieren aan particulieren, voor maximum 500 euro/maand vrijgesteld zijn van RSZ-bijdragen en belastingen”. Vrijetijdswerk valt hiermee buiten de vrijwilligerswet en is dus géén vrijwilligerswerk. Het betreft een regeling die mensen de mogelijkheid biedt om binnen een specifiek circuit extra bij te verdienen. Er kan bij vrijetijdswerk dus een vergoeding worden gegeven voor het leveren van bepaalde prestaties in tegenstelling tot bij vrijwilligerswerk, waar prestaties nooit kunnen worden vergoed, enkel onkosten.

Bovendien zal niet iedereen zomaar van de regeling voor vrijetijdswerk kunnen genieten terwijl vrijwilligerswerk wel toegankelijk is voor iedereen. Je kan maar vrijetijdswerker worden als je gepensioneerd bent of als je hoofdactiviteit minstens een 4/5de tewerkstelling betreft. Wie halftijds werkt, werkloos is, een leefloon ontvangt, kan niet van dit regime genieten maar kan wel nog vrijwilligerswerk doen.

Zal de invoering van een nieuw statuut voor vrijetijdswerk het vrijwilligerswerk uiteindelijk niet ondermijnen? Wij denken van niet. Het vrijwilligerswerk is op zich sterk genoeg om zich als dusdanig te handhaven, het heeft een eigen dynamiek en het zou heel wat minder leuk worden als het in een keurslijf van betaalde arbeid zou vallen. Bovendien betreft de regeling van een statuut voor de vrijetijdswerker enkel een regularisatie van een reeds bestaande situatie. Voor die wettelijke regeling waren er reeds organisaties of sectoren die activiteiten lieten uitvoeren door mensen die meer ontvingen dan de wettelijk toegelaten vrijwilligersvergoeding, of waar het statuut van de vrijwilliger oneigenlijk gebruikt werd. Dat die “grijze zone” nu geregeld wordt lijkt ons een goede zaak maar dit doet geen afbreuk aan het bestaande vrijwilligerswerk. Vrijwilligersorganisaties hebben niet de financiële draagkracht om nu plots een beroep te doen op vrijetijdswerkers in plaats van vrijwilligers. Bovendien blijft het zeker zo dat vrijwilligers niet gedreven worden door geld maar door een hele waaier van andere motieven.

 

 

De Vlaamse verzekering voor vrijwilligerswerk

De afdelingen die in het verleden reed gebruik maakten van de gratis vrijwilligersverzekering aangeboden door de provincies zullen er al van hebben gehoord. Vanaf 1 januari 2018 zorgt Vlaanderen voor een gratis verzekering voor vrijwilligers. Deze collectieve verzekering vervangt de voormalige collectieve verzekering voor vrijwilligers die aangeboden werd door de provincies en is vooral interessant voor occasionele of tijdelijke activiteiten/initiatieven, zoals bijvoorbeeld een fietstocht, omdat deze verzekering naast de Burgerlijke Aansprakelijkheid ook de lichamelijke ongevallen dekt. Elke organisatie kan gratis maximum 100 vrijwilligersdagen verzekeren, hetgeen impliceert dat u slechts 1 keer per jaar hierop een beroep kan doen als u voor de fietstocht die u organiseert 100 deelnemers hebt. Maar het is zeker een interessante aanvulling op de gratis verzekering Burgerlijke Aansprakelijkheid waarvan u als aangesloten Liberale Vrouwenafdeling kan genieten. Organisaties die eerder al een erkenningsnummer kregen via de provincies hoeven geen nieuwe erkenning aan te vragen. Zij kunnen via het bestaande erkenningsnummer hun activiteiten blijven verzekeren via de website van de verzekeraar (http://www.belfius-verzekeringen.be/dossier-en-achtergrondinformatie/vrijwilligerswerk/aangifteformulier-activiteiten). Heeft u echter nog geen erkenningsnummer, dan kan u bij het Steunpunt Vrijwilligerswerk terecht om een erkenningsnummer voor deze verzekering aan te vragen.

SPORTTRENDS 2018

sup

Er zijn weer tal van rages in de sportwereld anno 2018. Wij pikten er voor jullie enkele uit, “op het lijf geschreven” van onze Liberale Vrouwen. Probeer het eens in jouw afdeling en stuur ons een leuke foto!

Jump for Joy!

De nieuwste trend in fitnessland, je hebt er vast al filmpjes van gezien op sociale media, is     ”Swissjump” of “Jumping Fitness.”

“Swissjump is een nieuwe Belgische fitness stroming die zijn oorsprong vond in Zwitserland en die zich ten doel stelt om vernieuwende en holistische trainingen aan te bieden op een hoogwaardige mini-trampoline. “Swissjump®” organiseert super plezante groepslessen vol actie, energie en dit op opzwepende muziek.

Als je “gewone” fitness al intensief vindt, dan zal u nóg meer zweten bij deze “Swissjump.” Meer dan 400 spieren worden aan het werk gezet en zowel buik, benen als billen worden versterkt. De vering van de trampoline zorgt ook voor een lage impact op je lichaam. Je gewrichten hoeven geen klappen te krijgen, zoals bij hardlopen. Met een uurtje springen verbrand je trouwens tot 900 kcal.

Bekijk alvast het volgende filmpje, dan kan je je er al iets bij voorstellen: https://www.youtube.com/watch?v=VjXOIXqJTnE

Op www.swissjump.be/nl vind je de locaties in België waar deze lessen reeds gegeven worden. Swissjump staat voor power, fit én fun! Iets voor de Liberale Vrouwen dus!

Bron: www.swissjump.be/nl

Afrodansles

Er zijn nog heel wat trends te bespeuren in 2018: powerliften, weightliften, … we zien het onze dames niet direct doen zo met zware gewichten sleuren. Het is ook een individuele sport, terwijl bij onze vereniging de groep én de fun op nummer één staan natuurlijk! Dus, we denken dat een lesje heupwiegen waarbij je alles eens goed kan losschudden, een beter alternatief is voor onze dames!

Jep, we hebben het over Afrodans inderdaad. Voor mannen en vrouwen, volwassenen en kinderen, voor iedereen: een uiterst vermakelijke sport. Er zijn verschillende stijlen (Afro contemporary, Afro décalé, … ) dus voor ieder wat wils. Volgend filmpje laat je al even kennismaken: https://www.instagram.com/p/BThbEvnh6lW/?taken-by=quatremontagnes. Leuk, gezellig én verrukkelijke muziek om helemaal op los te gaan…

 

SUP Yoga

We hebben nog een specialleke, voor de avonturiers onder jullie…

SUP Yoga, wat is dat voor een beest? Wel, SUP lijkt een beetje op surfen. Het is de afkorting van “Stand Up Paddling.” Je doet het op een extra brede surfplank die op het water drijft en je gebruikt een peddel om jezelf voort te bewegen.

SUP Yoga is dus yoga op een SUP board.

sup

Bron: https://www.happywithyoga.com/yoga/sup-yoga/

Bron artikel: http://www.womenshealthmag.nl/Fitness/sport-trends-2018-fitness

Gezocht: Eco-helden (M/V/X)

TREND: DUURZAAMHEID

We moeten met z’n allen wat meer ecologisch bewust gaan denken en handelen. Het mag allemaal wat milieuvriendelijker, wat minder verspillend, wat natuurlijker. We moeten samen de strijd aangaan tegen een zee van plastic, tegen een hardnekkige CO2-uitstoot en tegen blinde overconsumptie. En als we deze strijd willen winnen mag het niet blijven bij een gevecht van enkelen maar moeten we allemaal een tandje bijsteken.

En we doen al heel veel. We hergebruiken, recycleren en upcyclen wat we kunnen. We carpoolen, we doen aan autodelen of nemen het openbaar vervoer en de fiets. We eten af en toe vegetarisch, gebruiken zoveel mogelijk lokale producten en proberen zo weinig mogelijk voedsel te verspillen. Al deze kleine beetjes hebben wel degelijk een grote impact. En toch is dit nog niet genoeg. Dus zijn we op zoek naar eco-helden (m/v/x).

Er wordt wel eens gezegd dat vrouwen meer ecologisch bewust zijn dan mannen. In vergelijking met mannen produceren vrouwen minder afval, recycleren ze beter en hebben ze een kleinere ecologische voetafdruk. Onlangs verscheen er een artikel (https://www.scientificamerican.com/article/men-resist-green-behavior-as-unmanly/) waarin te lezen viel dat de verklaring niet enkel ligt in een verschil in persoonlijkheid en prioriteiten tussen man en vrouw ligt. Vrouwen zijn meer altruïstisch ingesteld en houden zich meer bezig met de toekomstige generaties. Daarom zouden ze meer bewuste keuzes maken.

Het onderzoek toont nu aan dat er nog een andere factor meespeelt: mannen zijn minder geneigd om ecologisch verantwoord gedrag te vertonen omwille van wat het zou kunnen zeggen over hun mannelijkheid. Mannen zijn wel degelijk bekommerd om het milieu maar ze willen ook stoer en mannelijk overkomen. En hier knelt het schoentje. Mannen vrezen dat eco-vriendelijk gedrag hen ‘vrouwelijk’ zou doen overkomen en kiezen daarom al dan niet bewust voor niet-eco producten.

Zowel mannen als vrouwen bestempelen eco-vriendelijke producten als meer vrouwelijk dan hun niet-ecologische tegenhangers. Zowel vrouwen als mannen bevestigen dus het stereotypische idee dat aandacht hebben voor ecologie en duurzaamheid iets vrouwelijk zou zijn. Zo toont onderzoek aan dat een individu die met een herbruikbare stoffen tas komt winkelen als meer vrouwelijk wordt bestempeld dan iemand die plastic zakken gebruikt. Ecologische producten hebben vaak ook logo’s met felle kleuren en bloemmotieven, wat ook als meer vrouwelijk, en dus bedreigend voor sommige mannen, wordt beschouwd.

Mannen blijken dus vatbaar te zijn voor de perceptie over hun genderidentiteit. Er is uiteraard niks mis met je mannelijk of vrouwelijk te willen voelen maar het is een jammere zaak dat mannen omwille van een vrouwelijke stempel bepaalde ecologisch verantwoorde producten of gedragingen links zouden laten liggen.

Het haalt hoe dan ook niks uit om dit onderzoek aan te reiken om nu met het vingertje te gaan wijzen. Het is eerder een opportuniteit om na te denken hoe we als maatschappij denken over ecologisch verantwoord gedrag en voor de industrie om na te denken hoe ze hun product letterlijk aan de man kunnen brengen. De markt zou hier moeten op inspelen, ze missen een enorm potentieel.

 

In het artikel worden er een aantal suggesties naar voren gebracht over wat marketeers kunnen doen tegen dit eco-vrouwelijk stereotype. Producten en reclameboodschappen zouden zo ontworpen kunnen worden dat ze de mannelijkheid van de mogelijke gebruiker bevestigen. Denk aan het gebruik van mannelijke fonts, kleuren en woorden. Dit zou mannen meer aanzetten om milieubewuster te zijn. Laat de man zich meer mannelijk voelen en zo zal hij meer geneigd zijn om zorg te dragen voor onze planeet, zeg maar.

En zo worden we weer in een genderhokje gestoken. We vervallen op deze manier in vastgeroeste genderstereotypen die ons geen stap verder brengt naar een gezonde planeet. Gelukkig zijn stereotypes er om doorbroken te worden. Duurzaamheidsdenken en verantwoordelijkheidszin heeft geen gender. Er zijn genoeg mannen, zonen, broers, vriendjes, vaders, die wel bewust bezig zijn met de toekomst van onze planeet. Wij geloven dus meer in de kracht van rolmodellen om dit taboe rond ecologisch gedrag als zijn iets vrouwelijks te doorbreken en reiken de hand naar iedereen die wil meestappen in dit verhaal. Niet alles hoeft een wij-zij verhaal te zijn.

Noteer alvast 4 mei 2018 in uw agenda voor een netwerk-event rond ecologie en een duurzame levensstijl, iedereen is welkom.

Van gezondheidszorg tot muziekstreaming: blockchain is zoveel meer dan alleen bitcoin

liberale blockchain

Blockchain ziet er erg ingewikkeld uit, maar eigenlijk betekent het dit: Blockchain is een systeem dat authenticatie van transacties mogelijk maakt zonder dat een centrale autoriteit toezicht hoeft te houden. M.a.w een openbaar logboek. Dit is mogelijk omdat iedereen – ongemerkt – alles beheert en bestuurt. ‘Foefelen’ valt meteen op. Elke activiteit op een blockchain word geregistreerd en is onuitwisbaar. Vergelijk het met een oude typmachine; alles wat je schrijf van informatie staat op dat papier en kan niet meer gecorrigeerd worden tenzij je opnieuw begint.

 

Een meer technische uitleg:

 

Een blockchain kan worden aangeduid als een transactiedatabase of public ledger dat is gemaakt en wordt beheerd door een netwerk van computers/servers. De verschillende computers en/of servers die het netwerk van stroom voorzien, verifiëren om de beurt reeksen transacties en voegen deze toe aan de database, die blokken worden genoemd. Deze ‘blokken’ van transacties zijn wiskundig aan elkaar gekoppeld op een manier die op een ketting lijkt, vandaar de naam blockchain. Eenmaal opgeslagen in de database zijn deze transacties permanent en onomkeerbaar.

Mogelijke toepassingen:

 

  • Verkiezingen
    Het uitbrengen van een stem is erg fraudegevoelig. Blockchain kan de veiligheid en transparantie van een online verkiezingsplatform garanderen, evenals de wiskundige nauwkeurigheid van de tellingen. De startup Follow My Vote stelt dit als een doel en verzamelt er geld voor. De naam verwijst naar de optie voor de kiezer om te volgen en controleer het pad van zijn of haar stem naar de stembus. “De blockchain-technologie garandeert dat de stembus niet kan worden gehackt”, zegt het bedrijf.

 

  • Gezondheidszorg
    Het beroemde MIT werkt aan MedRec, een nieuw gedecentraliseerd gegevenssysteem voor elektronische medische dossiers. Deze worden nu vaak verspreid onder huisartsen, ziekenhuizen en klinische laboratoria. Door blockchain kan een medisch bestand op verschillende locaties worden gelezen en bijgewerkt, met een duidelijke indicatie van wie welke informatie toevoegt. De patiënt kan kiezen met wie hij welke gegevens deelt.

 

  • Energie
    Degenen die zelf opgewekte energie terug naar het elektriciteitsnet willen brengen, kunnen dit doen dankzij blockchain zonder tussenkomst van een energieleverancier. Bovendien kunnen eigenaren van bijvoorbeeld zonnepanelen onafhankelijk van het bestaande systeem hun eigen micronets opzetten. Brooklyn MICROGRID een project in Brooklyn. De mensen bepalen daar hun eigen prijs, zonder commissies of inmenging van bovenaf.

 

  • Financiële steun goede doelen
    Financiële steun voor arme landen komt niet altijd in goede handen. In 2012 schatte de toenmalige secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon, dat maar liefst 30 procent van het geld voor ontwikkelingshulp verloren ging aan corruptie. De VN heeft nu verschillende projecten uitgevoerd om dit probleem met blockchain-systemen op te lossen. Vorig jaar ontvingen Syrische vluchtelingen in Jordanië financiële compensatie in de vorm van cryptomunten. In de supermarkt moesten ze hun ogen laten scannen om hun identiteit te controleren en vervolgens werd het uitgegeven bedrag afgetrokken van hun uitkering. Een besparing voor de VN in transactiekosten en een goed wapen in de strijd tegen fraude.

Ontmoet de nieuwe directeur

De Liberale Vrouwen hebben sinds augustus 2017 een nieuwe en jonge directeur. De 28-jarige Lieselotte Thys symboliseert volgens de Raad van Bestuur de verjonging en modernisering binnen de eigen organisatie en bij uitbreiding binnen de hele socioculturele sector, die zich ook voorbereidt op het nieuwe decreet dat minister Gatz in gang trapt. Aangezien het jaarthema van de Liberale Vrouwen net ‘Toekomst’ is, komt dat prima uit!
Lieselotte is de jongste directeur in de geschiedenis van onze organisatie, komt uit Geel, studeerde politieke wetenschappen en management aan de Vrije Universiteit Brussel en was eerder communicatiemedewerker op het kabinet van Antwerps schepen voor onderwijs Claude Marinower.
Hoog tijd om haar wat beter te leren kennen dus!
Ik wou werken voor de Liberale Vrouwen omdat …
… ik liberaal en vrouw ben! Als ambitieuze jonge dame wou ik een gooi doen naar een job waar ik een leidinggevende rol kon opnemen. Daarom besloot ik voor de Liberale Vrouwen te solliciteren. De Raad van Bestuur toonde lef én toekomstvisie door mij aan te stellen, gezien mijn jonge leeftijd. Ik ga de uitdaging dan ook in alle bescheidenheid maar vol goede moed en vertrouwen aan.
Bovendien, met een feministisch, liberaal en kritisch oog naar de wereld rondom je kijken past perfect bij mij. Ik kan via deze functie maatschappelijke acties bedenken, creatieve activiteiten organiseren, de meest interessante mensen ontmoeten en leiding geven aan een team waarvan ik onmiddellijk merkte dat zij de Liberale Vrouwen, zowel de organisatie als haar leden, in hun hart dragen.
Een liberale vrouw is …
… een onvergetelijke vrouw. Een vrouw waarvan u het zal geweten hebben dat u ze ontmoet hebt.
Een liberale vrouw is een vriendin, een levensgenieter en een cultuurliefhebber. Ze is iemand die altijd vooruit wil, wil bijleren, en die anderen mee op die kar wil trekken. Een liberale vrouw is iemand die zichzelf altijd wil blijven heruitvinden, iemand met een optimistische maatschappijvisie en de durf om de dingen in vraag te stellen. Ze heeft een sociaal geëngageerd hart en kijkt met een open blik naar de toekomst.
De Liberale Vrouwen van de toekomst …
… beseffen zelf nog niet hoeveel potentieel ze hebben. Met 110 afdelingen over heel Vlaanderen en maar liefst 10.000 trouwe leden zijn wij een organisatie om rekening mee te houden. De toekomst voorspellen kan ik niet maar ik weet wel wat een sterke organisatie is wanneer ik ze zie. Ons doel moet zijn om een toonaangevende vrouwenbeweging te worden. Wij zijn misschien klein in schaal tegenover anderen, maar des te groter in kwaliteit en ambitie.
Er komen ons natuurlijk wel heel wat uitdagingen tegemoet: een nieuw decreet sociaal-cultureel volwassenenwerk, subsidies die onder druk komen te staan, een niet-meer-van-de-jongsten ledenprofiel, de toenemende digitalisering en vraag naar professionalisering. Maar wij liberale vrouwen gaan uiteraard geen enkele uitdaging uit de weg. Challenge accepted.
Welke plaats hebben de Liberale Vrouwen in de liberale familie …
Ik wil gewoon even iets kwijt: Wij zijn uw schoonmoeder niet. Bekijk ons liever als je zus, je oma, je vrouw, je vriendin, je partner in crime. Er wordt vaak vergeten dat ook wij, weliswaar op onze eigenzinnige feministische manier, het liberale gedachtengoed verspreiden. Als Liberale Vrouwen zijn wij enorm fier om een onderdeel te zijn van de grote blauwe familie. Onze onafhankelijkheid is ons echter wel heilig omdat het ons de vrijheid geeft om met een kritische blik naar de maatschappij te kijken. En laat vrijheid nu net dat hoogste liberale goed zijn. Dit geeft ons de mogelijkheid om bepaalde visies in vraag te stellen en wij zullen het dan ook niet nalaten om dat ook te doen.
Ons hoofddoel is om het liberalisme uit te dragen en te versterken. Samen met onze politieke zusters van Open Vld Vrouwen vragen we aandacht voor de vrouw in beleid en maatschappij. Samen met onze vrienden van het Willemsfonds brengen wij cultuur tot bij u. Samen met Vief zetten we in op digitalisering. Samen met de liberale vakbond vertolken we de liberale stem binnen de Vrouwenraad. Samen met Open en Jong Vld zullen wij tot het bittere einde strijden voor vrijheid en vooruitgang. Allemaal samen streven wij naar vrijheid voor iedereen om te zijn wie je bent, te worden wat je wilt, en dit allemaal vrij van discriminatie.
Wanneer ik even geen liberale vrouw ben …
… sport ik regelmatig. Ik heb jarenlang basketbal gespeeld maar nu loop, zwem en fitness ik voornamelijk. Ik ben een competitiebeest in de eerste plaats maar door te sporten kan ik me ook heerlijk ontspannen. Even het hoofdje leegmaken door je eens goed in het zweet te werken.
… reis ik wanneer ik kan. Dan pak ik mijn rugzak en trek ik mijn neus achterna, solo of met vrienden. Mijn eerste solo backpacking reis naar Jamaica en sindsdien heb ik de reismicrobe serieus te pakken gekregen. Dus dat was de favoriet. Maar Jordanië, Cuba, Tanzania, Zweden, Cambodja, Cuba, Kroatië, Frankrijk, Marokko, … waren stuk voor stuk ook wel unieke ervaringen. Dit jaar ging ik voor de citytrips naar Boekarest en Praag. Op het lijstje staat nog zeker: slapen onder het noorderlicht, zwemmen met wilde dolfijnen en kamperen in de bossen van Canada en Alaska.
… lees ik ongelooflijk graag. Ik heb altijd een boek bij en een goed boek kan het pendelen naar Brussel elke dag wel wat verzachten.
Deze 5 boeken wisten mij te inspireren …
1. De lange weg naar de vrijheid – Nelson Mandela “Ik heb die lange weg naar vrijheid belopen. Ik heb geprobeerd niet te struikelen; ik heb gaandeweg misstappen begaan. Maar ik ben erachter gekomen dat je da de klim van een grote heuvel alleen maar ziet dat er nog vele heuvels te beklimmen zijn.”
2. A Brave New World – Aldous Huxley “I’d rather be myself,” he said. “Myself and nasty. Not somebody else, however jolly.”
3. Wild: From lost to Found on the Pacific Crest Trail – Cheryl Strayed. “I knew that if I allowed fear to overtake me, my journey was doomed. Fear, to a great extent, is born of a story we tell ourselves, and so I chose to tell myself a different story from the one women are told. I decided I was safe. I was strong. I was brave. Nothing could vanquish me.”
4. Een schitterend gesprek – Arthur Japin “Hart en verstand, die combinatie is het hoogste wat een mens kan bereiken.”
5. Madame Bovary – Gustave Flaubert “One’s duty is to feel what is great, cherish the beautiful, and to not accept the conventions of society with the ignominy that it imposes upon us.”
Wat is uw meest typerende eigenschap?
Ik ben een open boek, mijn emotie valt van mij af te lezen en ik beschouw dit als zowel een kracht als een zwakte. Mensen weten onmiddellijk wat ze aan mij hebben maar dus ook vrij snel wanneer iets mij niet aanstaat.
Hoe luidt uw adagium?
“It always seems impossible until it is done” – Nelson Mandela
Ik kan echt niet leven zonder …
Converse All Stars of sneakers in het algemeen, rondkuieren op rommelmarkten om daar de mooiste prullaria op de kop tikken en mensen om graag te zien.
Ik ben volmaakt gelukkig als …
Ik voldoende geslapen heb, veel meer heb ik niet nodig om oprecht gelukkig te zijn.
Mijn favoriete lunchplek in Brussel is …
Dat was ooit “de resto” van de VUB maar sinds ik terug in Brussel werk nu al elk plekje in de buurt van Place St. Catherine waar ik al ben gaan lunchen, met een lichte voorkeur voor Umamido en Baba Bagel. Maar, ik sta open voor suggesties.
Mijn guilty pleasure …
Lays paprika ribbelchips. Onweerstaanbaar.
Mijn grootste angst …
Ik ben redelijk fearless maar even serieus, de torenhoge cijfers rond seksueel geweld (1 op 3 vrouwen wereldwijd krijgen te maken met seksueel geweld) en verkrachting zorgen ervoor dat ik een – blijkbaar perfect rationele – angst heb om hier ooit ook zelf het slachtoffer van te worden.
Ik heb spijt dat …
Dat ik nooit voorzitter geworden ben van de overkoepelende studentenvereniging van de Vrije Universiteit Brussel, het Brussels StudentenGenootschap – geen taal geen vrijheid. Dit was een gemiste kans, en ik heb er uit geleerd dat twijfelen voor niks goed is en dat je de kansen die je krijgt met twee handen moet grijpen.
Wanneer en waar was u het gelukkigst?
Toen ik afgelopen zomer met de TGV terug naar huis aan het sporen was na een solotrektocht van 450km door Frankrijk. Ik was doodop maar trots op mezelf en zat een beetje in een gelukzalige roes. Dit was de start van een nieuw hoofdstuk in mijn leven en voorlopig is het een van mijn favoriete hoofdstukken.
Wat is uw huidige gemoedstoestand?
“Hoe ga ik dit allemaal gecombineerd krijgen?”
U mag een ding aan uzelf veranderen. Wat zou dat zijn?
Mij wat minder aantrekken van de hardheid van de wereld.
Wat is uw dierbaarste bezit?
Mijn klak van de VUB. Deze symboliseert voor mij het moment waarop ik echt 100% mezelf kon beginnen zijn.
Waar zou u willen wonen?
In een mooi loft appartement in de stad, nee in een houten huisje in het bos, nee in een modern huis met grote tuin én zwemvijver, of overal en nergens met alleen de dingen in mijn rugzak. Ach … ik zie wel waar het leven mij brengt.
Wat is uw grootste prestatie?
Mijn aanstelling als jongste directeur van de Liberale Vrouwen kan wel tellen denk ik. Ook mijn lijsttrekkerschap voor Open Vld in Geel is een spannende uitdaging.
Moesten er nog vragen zijn mag je die gerust stellen op één van onze volgende activiteiten of via een reactie op deze post.
Lees hier ons volledige WINTER CONTACTBLAD: https://issuu.com/LiberaleVrouwen/docs/cbwinter2017-2018voorissuu