Voor mij ben je elke dag speciaal – Annelies De Pauw

Annelies De Pauw

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Vandaag laten we onze eigenste Annelies De Pauw aan het woord, afdelingscoach van de Liberale Vrouwen en mama van een kind met een beperking. Vandaag is het internationale dag voor mensen met een beperking.

 

Op 11 oktober 2008 werd onze klein reus geboren met zijn 4.3 kg: Lowie, alias “Luigi.” De pediater werd er bijgehaald want, na een vlekkeloze bevalling, zag hij er toch ietwat “speciaal” uit. Hij had een voorkeur om het hoofdje steeds dezelfde kant te draaien en nooit de andere zijde, wat een afgevlakt hoofdje gaf. “Ok, dat wordt dan een tijdje kinesist,” zo zei de pediater. Maar eerlijk, mijn man en ik voelden toen al dat er meer aan de hand was. Ook de maanden nadien werd ons dat alsmaar duidelijker. Alles was anders, héél anders dan bij broer Jules. Wenen, wenen en wenen. Dag in, dag uit, dag en nacht, elk uur, ook het eten liep niet vlot. Sliep hij uiteindelijk 10 min, dan lag je al te peinzen: nu gaat het komen en meestal zaten we er ook niet ver naast. Absoluut een ‘specialleke’, die Lowie.

Alles was helemaal niet ok, maar bespreekbaar was het blijkbaar niet. Voor niemand.

Vele dokters passeerden de revue: gastro-enteroloog, osteopaat, NKO, … . En alle trukken uit de trukkendoos werden uitgeprobeerd: lichtje aan, kamer op kier, muziekje, bedje wat omhoog zetten, grotere knuffels weghalen, strak instoppen, tussen ons in leggen, ermee rond wandelen en liedje zingen… you name it, we dit it. Ondertussen waren we een jaar verder, hij ging al naar de kinesist (op ons eigen initiatief, blijkbaar zagen we als enige zijn vertraagde ontwikkeling). Op zijn 2 jaar kon Lowie dan uiteindelijk stappen. Yes! En weende hij ook nog steeds, dag en nacht, elk uur.
Op een bepaald moment stond ik in het ziekenhuis voor een routine controle voor Lowie. Ik kon het bureautje van de pediater maar niet vinden. Waar had die zich nu toch verstopt? Ik was er al zoveel geweest. Huilend stond ik op de gang. Iemand bracht me bij de dokter. Hij voerde zijn onderzoek uit. “Alles ok! U kan terug naar huis.” Alles was helemaal niet ok, maar bespreekbaar was het blijkbaar niet. Voor niemand. Gewoon negeren.

Een paar weken later stond ik aan de kassa in de supermarkt, zonder geld, zonder bankkaart, … Met een paar uur slaap per nacht, al anderhalf jaar, kan je al eens vergeten. Maar het was meer dan dat. Huilen deed ik, bij alles wat ik deed gedurende dagen, weken, … De dokter zette me een tijdje thuis. Eindelijk wat rust. Of toch niet. Op 2.5 jaar trok Lowie naar de gewone kleuterschool, maar algauw bleek dit niet te werken voor hem. De beste, maar niet de gemakkelijkste, oplossing was naar Vlezenbeek te trekken, naar een gerenommeerde revalidatieschool. Dit was op een uur rijden van onze woonplaats, gespecialiseerd onderwijs vind je jammer genoeg niet op enkele km van je huis.

Lowie leerde degelijk praten en werd eindelijk een blij kind. Het was ook in die tijd dat hij beter begon te slapen. Kon hij eindelijk alle prikkels verwerken door te kunnen praten? Of was het gehuil er gewoon uitgegroeid? Hij bleef daar 2 jaar. Samen met de grootouders regelden we de ritten: elke ochtend: een uur heen, een uur terug… om half 4 hetzelfde verhaal. Als “afsluiter” (na 2 jaar moest hij er weg) mochten we naar de neuroloog. Diagnose: Lowie had een algemene ontwikkelingsachterstand en een matige tot ernstige mentale handicap, we moesten op zoek naar een school type 2. En de toekomst rond zijn 18e? Beschutte werkplaats en begeleid wonen. Voilà zie, dàt was lekker kort en bondig. En trek nu maar je plan. Stilte in de auto op weg naar huis. Waar zijn die roze wolken? Ze zijn er nooit geweest…

Je denkt, je piekert, maar ook niet te lang… Er is daar een ventje die op je wacht en die op je rekent. En hoe langer je erover nadenkt, hij zal ALTIJD op ons rekenen. Zoals élk kind, ik hoor het u al denken. Maar hij zal zijn leven niet zelfstandig kunnen leiden, zoals andere kinderen. Je kind loslaten, zeggen ze dan, ik wou dat ik het wat meer kón doen. Lowie is nu 10 jaar, gaat naar een fantastische school in de buurt. Ondertussen werd ook ASS (Autisme spectrum Stoornis) vastgesteld. Ach, what’s in a name hé? Het schrikt ons niet meer af.

Lowie werd onze 2e hoofdprijs, na Jules, al duurde het een tijdje eer we beseften wat die prijs écht inhield.

Lowie is gelukkig… én hij lacht nu, elke dag, elk uur… en wij? Wij bekijken het dag per dag. Aan de verre toekomst wordt ten huize Spruyt niet teveel gedacht. Of misschien toch, heel soms, heel stilletjes met z’n 2, heel bezorgd. Lowie werd onze 2e hoofdprijs, na Jules, al duurde het een tijdje eer we beseften wat die prijs écht inhield. Het werd een lesje in nederigheid en in geluk vinden in kleine dingen. Die roze wolken zijn misschien toch niet zo veraf… Wij laten ons niet opjagen door een naar perfectie strevende maatschappij, waar de druk om te presteren zo hoog ligt. Laat ons maar gewoon doen (das al erg genoeg bij ons).

Het leerde me ook nog enkele andere, minder fraaie dingen, nl. dat mensen met een beperking té veel aan de kant worden gezet, té weinig kansen krijgen én ook hun toekomst wordt gehypothekeerd door ellenlange wachtlijsten in instellingen/dagcentra waardoor ouders verplicht worden te stoppen met werken of een privé initiatief zich opdringt terwijl de regering zijn taak ontloopt. Ik heb het ook over de administratieve doolhof waarin wij jarenlang verloren liepen. En dan is er nog de ondersteuning van de ouders, die is er niet. Je kan op weinig of geen empathie/hulp rekenen.

Vandaag is het de Internationale Dag voor Mensen met een beperking. Eens 1 dag aan hen denken? Gemakkelijk toch. Deze dag zou niet moeten hoeven. Ze zijn gewoon deel van de maatschappij. Maar het feit dat ik het toch nodig acht hier ons verhaal te vertellen, zegt genoeg. We zijn er nog niet, bijlange niet.

Deze dag zou niet moeten hoeven. Ze zijn gewoon deel van de maatschappij. Maar het feit dat ik het toch nodig acht hier ons verhaal te vertellen, zegt genoeg. We zijn er nog niet, bijlange niet.

Khadija Zamouri nieuwe voorzitter socio-culturele Liberale Vrouwen

Khadija Zamouri

Persbericht – 17 november 2018

Khadija Zamouri nieuwe voorzitter socio-culturele Liberale Vrouwen

Op zaterdag 17 november werd Brussels parlementslid Khadija Zamouri verkozen tot nationaal voorzitter van de sociaal-culturele vereniging Liberale Vrouwen. Met 10.000 leden verspreid over Brussel en Vlaanderen ijvert de vrouwenvereniging voor gelijke kansen in een vrije samenleving. Khadija Zamouri wil als nieuwe voorzitter jong en divers talent aantrekken en de stem van de vereniging luid laten klinken in het maatschappelijk debat.

Aviva Dierckx, uittredend voorzitter, zal nog steeds zetelen in de Raad van bestuur van de vereniging. Ze geeft graag de fakkel door omdat die in goede handen terechtkomt: “Khadija is een madam naar mijn hart. Intelligent, spontaan en alles behalve op haar mondje gevallen. Bij haar zijn ‘mijn madammen’ in meer dan capabele handen. Ik kijk uit naar wat zij als voorzitter allemaal zal verwezenlijken.”

“Ik beschouw het als een eer om de fakkel van Aviva Dierckx over te nemen en voorzitter te worden van deze dynamische vrouwenbeweging. We hebben de ambitie om meer dan ooit aanwezig te zijn in Vlaanderen en Brussel met onze boodschap van vrijheid en emancipatie”, klinkt het bij kersvers voorzitter Khadija Zamouri.

De Raad van Bestuur werd uitgebreid met een aantal jonge en/of nieuwe gezichten uit heel Vlaanderen. Opvallend hier is de Gentse Alana Herman, niemand minder dan de kleindochter van de liberale grande dame Lucienne Herman-Michielsens. Lucienne is onlosmakelijk verbonden met de abortusstrijd in België en Alana heeft duidelijk de microbe voor het strijden voor vrouwenrechten en emancipatie overgeërfd van haar grootmoeder.

“Met de gevestigde waarden en het nieuwe jonge geweld starten we aan een nieuw hoofdstuk voor onze vereniging. Het nieuw decreet sociaal-cultureel werk stelt ons voor heel wat uitdagingen maar die buigen wij liberalen uiteraard om naar opportuniteiten. De Liberale Vrouwen maken zich klaar voor de toekomst!” Besluit Zamouri.

 

Volledige Raad van bestuur 2018-2022:
Bellin Annie
Blavier Fabienne
Bullens Anita
Callebert Sigrid
Claeys Yolande
De Cock Lieve
De Groen Anne-Marie
De Mol Marie-Anne
Deryckere Marianne
Dierckx Aviva
Goethals Lorie
Herman Alana
Himpe Mieke
Jacobs Aline
Maes Annita
Roumans Alexandra
Schiepers Colette
Vandersmissen Frieda
Van Riet Iris
Verhelst Christine
Zamouri Khadija

Boek : De eeuw van de vrouw

kaft de eeuw van de vrouw

Alexander De Croo stelt in zijn boek De Eeuw van de Vrouw dat feminisme ook mannen bevrijdt.

Deze boekbespreking door Aviva Dierckx verscheen eerder in Het Volksbelang

Vicepremier Alexander De Croo schreef een verrassend boek over een betere toekomst, één waar de rol van vrouwen met meer ambitie en minder vooroordelen wordt ingevuld. Verrassend van een man, ongewoon voor een politicus. Dat vond hij zelf ook, want hij was nièt al jarenlang pleitbezorger van de feministische zaak. Hij legt uit dat hij, opgroeiend in een nest van sterke en vrije mensen, en met een moeder-feministe, er waarlijk van overtuigd was dat de inspanning van haar generatie genoeg geweest was. “Alle grote symbolische verworvenheden zijn er: stemrecht, recht op abortus, kinderopvang. Ik dacht: we zijn er al en anders komen we er wel,” zegt hij naar aanleiding van de boekvoorstelling. Die mening heeft hij grondig en ook systematisch herzien.

Afrikaanse oogopener
De grote oogopener kwam voor Alexander De Croo door zijn functie als Minister van Ontwikkelingssamenwerking, die hem toonde hoe het in de armste gebieden steeds vrouwen zijn die het méést de dupe zijn. Daarna ging hij ook inzien dat wat hier in het westen verworven is, snel bedreigd kan worden, en dat zelfs zonder die dreiging, het werk nog niet helemaal àf is. Klein voorbeeldje: wat betreft gendergelijkheid staat België maar op plaats 31 van de ranglijst van het World Economic Forum.

Iedereen wint erbij
De Croo maakt een state-of-the-union van gender(on)gelijkheid, met de heldere kijk van iemand die het allemaal ontdekt, en met het hart van een liberaal.  De vinger wordt niet alléén maar op zere wonden gelegd, de auteur zoekt ook naar medicijnen!

Die zitten natuurlijk in een blauw flesje en de receptuur is duidelijk geschreven door iemand met een economische bril op, maar feministische eerlijkheid doet ons toegeven dat zijn analyses en oplossingen ook precies samenvallen met die van het overgrote deel van de vrouwenbeweging.

De auteur ziet dat de samenleving zoveel potentieel aan welvaart laat liggen, door de helft van de bevolking niet op haar mogelijkheden te laten functioneren. Hier haalt hij mosterd bij OESO cijfers die voorrekenen dat als ¾ van de vrouwen werkt, zoals dat nu bij mannen het geval is, er een economische groei van 12 % ontstaat. Wat meteen een ‘bedreiging’ ontkracht: een extra job voor een vrouw betekent dus niet automatisch een minder voor een man. Hij ziet ook meer levenskwaliteit en beter evenwicht tussen werk en vrije tijd als we een aantal rollen herbekijken. De Croo pleit dan ook voor meer kinderopvang, een cultuur van zorgende vaders en dus echt gedeeld ouderschapsverlof, minder deeltijds werkende vrouwen of meer deeltijds werkende mannen, een einde aan de loonkloof en bijvoorbeeld bedrijven verplichten de gemiddelde lonen van mannen en vrouwen openbaar te maken, en tenslotte meer mix aan de top. Daarom is hij zelfs niet schuw van quota M/V in een regering!

Iedereen feminist
‏Maggie De Block is begonnen Alexanders boek cadeau te doen in haar cava-clubje, maar gaat het nu ook schenken aan al haar medewerkers. Zo, nu weet u wat we moeten doen: dit boek vandaag massaal aan mannen-medestanders cadeau doen, maar zeker ook enkele exemplaren als werkdocumenten oormerken voor wanneer we ons liberaal programma voor volgend jaar opstellen.

Aviva Dierckx

 

“De eeuw van de vrouw – hoe feminisme ook mannen bevrijdt”
van Alexander De Croo
uitgeverij Polis  ISBN 978-94-6310-204-9     –  19,99 EUR

Jezelf accepteren doet wonderen – Kirsten Jönsson

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Vandaag laten we de Kirsten Jönsson (29), leerkracht en blogster, aan het woord over body positivity en het belang van jezelf te accepteren zoals je bent. 

Mijn naam is Kirsten Jönsson en ik startte een blog/instagram pagina rond body positivity. Met body positivity leer je je eigen lichaam allereerst te accepteren en later er zelfs van te houden. Ik wil met deze pagina niet alleen mensen aanspreken met een maatje meer, maar iedereen die zich wel eens onzeker voelt over zijn/haar lichaam. Overal in de maatschappij worden we geconfronteerd met het streven naar het perfecte lichaam. Onze economie is gebouwd op onze onzekerheden. Het is rebels om van jezelf te houden in onze maatschappij.

Onze economie is gebouwd op onze onzekerheden. Het is rebels om van jezelf te houden in onze maatschappij.

Ik ben met de pagina gestart omwille van mijn eigen verleden. Ik ben heel lang niet tevreden geweest over mezelf. Dit ging vaak heel ver, ik haatte mijn lichaam. Mijn leven draaide om het bereiken van het perfecte lichaam. Ik heb dit op enorm veel verschillende manieren geprobeerd. Dit ging van elke calorie tellen, tot proteïnerepen/shakes en extreem sporten. Als ik hier nu over nadenk, besef ik dat de meeste diëten die ik probeerde echt niet gezond zijn. Mijn lichaam heeft dit vaak aangegeven, maar extreem gemotiveerd als ik was, negeerde ik deze signalen. En ik merk dat veel mensen dit doen. Uitspraken als “heb je honger, drink dan wat water”, “no pain, no gain” slagen echt op niets. Je moet luisteren naar je lichaam. Pijn en honger zijn heel duidelijke signalen. Daarnaast ken ik niemand die na een dieet voor altijd op gewicht is gebleven. Tijdens mijn yoyo-jaren zag ik mezelf echt als een mislukkeling. Ik had niet genoeg discipline, ik was mislukt, deze keer zou het wel lukken. Ik was zo ongelukkig. Nu besef ik dat mijn lichaam is wat het is, dit is hoe ik moet zijn. Mijn lichaam is er om me te beschermen, om me in leven te houden, en om die redenen moeten we van ons lichaam houden.

Door deze extreme focus op mijn lichaam in het verleden, kon ik niet meer van het leven genieten. Ik voelde me steeds schuldig als ik iets at. Ik sloot me heel vaak op en deed nooit wat ik echt wilde doen. Enkele weken geleden zat ik bij de diëtiste en zij stelde mij enkele heel harde maar confronterende vragen. Ze vroeg me hoe ik mezelf zag. Ik zei dat ik mezelf zag als een lelijke dikke vrouw en dat ik eigenlijk gewoon gelukkig wou zijn. Daarna vroeg ze me of ik gelukkig was toen ik bij het vorige dieet het ideaal van 60kg had bereikt. Toen ik hier “nee” op antwoordde, schrok ik hier zelf van. Ik dacht altijd dat dun zijn gelijk was aan gelukkig zijn, maar dit bleek niet zo. Onderweg naar huis besloot ik dat er iets moest veranderen. Ik opende mijn social media en verwijderde alle fitness modellen, alle transformatie-pagina’s, enzovoort. Ik maakte een klik, ik zou mijn lichaam met meer respect behandelen, want ik was mijn eigen grootste vijand.

Ik maakte een klik, ik zou mijn lichaam met meer respect behandelen, want ik was mijn eigen grootste vijand.

Ik startte de pagina, size_positive, om anderen hier ook van te overtuigen. Je eigen lichaam haten is verschrikkelijk. Het neemt je hele leven over. Ik merk, door mijn beroep, dat ook veel jonge mensen onrealistische idealen nastreven. Ik vroeg ooit in de klas wat de leerlingen aan zichzelf zouden veranderen. Alle leerlingen noemden een fysiek kenmerk van zichzelf op, dit ging van een kleinere neus, naar gewichtsproblemen, tot zelfs andere tenen. Ik wil met deze pagina laten zien dat jezelf graag zien je leven kan veranderen. Als ik nu nadenk over alle tijd die ik verloren ben tijdens het diëten, alles wat ik mezelf ontzegd heb de afgelopen jaren, heb ik hier echt veel spijt van. Ik wil laten zien dat je je leven moet leven. Je moet zijn wie je bent. Stop met jezelf proberen te veranderen, je bent goed hoe je bent. Jaag je dromen na, niet het perfecte lichaam. Door alle soorten lichamen te laten zien op sociale media, en later ook (hopelijk) in de normale media (magazines, televisie, etc), laten we zien dat het oké is dat we er niet allemaal hetzelfde uitzien. Ik wil samen met de rest van de body positivity community een revolutie op gang brengen, meer diversiteit in de media!

Ik wil samen met de rest van de body positivity community een revolutie op gang brengen!

 

Volg Kirsten!
Op Instagram: https://www.instagram.com/size_positive/
Via haar blog: https://sizepositive.wordpress.com/

 

Kirsten Jonsson

 

VOLZET – Vrouwenreis 2019: Cruise langs de mooiste eilanden van Kroatië

Vrouwenreis Kroatië

Uitnodiging Vrouwenreis 2019 

Kroatië kan op twee manieren bezocht worden: over land langs steile wegen of over zee, zoals de schippers en de Venetianen ooit deden. Ontdek enkele van de 1185 eilanden en eilandjes en de natuurlijke wonderen die o.a. Hvar, Brac, Korcula of Mjlet u te bieden hebben. Te midden van een kristalheldere zee heeft ieder eiland zijn eigen geschiedenis, waarvan de verschillende monumenten de stille getuigen zijn. Deze prachtige cruise geeft u een unieke kijk op de schoonheid van de Kroatische eilanden. 

(Dubrovnik)

PROGRAMMA: 

Dag 1: Dubrovnik 

Onthaal aan de luchthaven van Dubrovnik, transfer naar de haven Gruž en boarding. Een welkomstdiner wordt u aangeboden*. Het is de gelegenheid om kennis te maken met de kapitein en de bemanning. De boarding is de hele dag mogelijk. De passagiers die ’s morgens aankomen, hebben geen toegang tot hun kajuit voor 13u00, maar mogen hun bagage aan boord laten. Overnachting in Dubrovnik. 

* Indien de vlucht vertraging heeft, kunnen er wijzigingen in het programma aangebracht worden. 

Dag 2: Dubrovnik > Elafieteneilanden > Nationaal Park Mljet 

Na het ontbijt vertrek naar het nationaal park van Mljet. Boottrip door de prachtige Elafieteneilanden, met onderweg een duikhalte. Lunch aan boord. Bij aankomst in Mljet vrije tijd om het park, het grote en kleine meer, het eiland St. Mary en zijn 12de-eeuwse benedictijnenklooster te ontdekken. Vrije avond. Overnachting in Mljet. (Opgelet: inkomgelden voor het park niet inbegrepen ± €15). 

Dag 3: Mljet > Hvar 

In de ochtend varen we richting het eiland Hvar*. Onderweg maken we een halte dicht bij het eiland Korcula om een duik te nemen. Lunch en nieuwe halte in één van de baaien. Het eiland Hvar behoort tot de bekendste eilanden van Kroatië en is de plaats van samenkomst van de internationale jetset. Bezoek aan Hvar met een lokale gids door de stad om de culturele en historische aspecten en hun manier van leven te ontdekken. Vrije avond. Overnachting in Hvar. 

* De uren van aankomst en afvaart in Hvar hangen af van de havenautoriteiten. 

Dag 4: Hvar > Bol > Split 

Na het ontbijt vertrek naar Bol, beroemd om het mooiste strand van Kroatië: Zlatni Rat (goudkaap). Halte in Bol en vrije tijd in de stad. Na de lunch doortocht naar Split en aankomst in de namiddag. Split is het tweede grootste stedelijke centrum van Kroatië en is de hoofdplaats van de provincie Split-Dalmatië. De stad bestaat sinds ruim 1700 jaar en het historische stadcentrum staat sinds 1979 op de lijst van het culturele erfgoed van de UNESCO. De historische en culturele gebouwen zijn gelegen binnen de muren van het paleis van Diocletianus. Daarnaast vormt deze stad een belangrijke culturele attractie dankzij haar talrijke musea, het nationaal theater, oude kerken en andere archeologische sites. Rondleiding in de stad en bezoek aan het paleis van Diocletianus. Vrije avond. Overnachting in Split. 

Dag 5: Split > Pucisca (Eiland Brac) > Makarska 

Na het ontbijt vertrek naar het eiland Brac, duikhalte onderweg en navigatie richting Pucisca. Pucisca is het grootste dorp van het noorden van het eiland met een authentieke Middellandse Zeearchitectuur, een rustieke sfeer en witte stenen gevels. Pucisca is ook bekend vanwege zijn steengroeve. De stenen werden gebruikt voor onder andere de bouw van het Witte Huis in Washington DC en het parlementsgebouw in Wenen. De enige steenhouwersschool in Kroatië ligt in Pucisca, waar studenten kalksteen met traditionele en onconventionele werktuigen, die al eeuwenlang worden gebruikt, bewerken. Lunch aan boord en navigatie naar Makarska. Vrije avond en overnachting in Makarska. 

Dag 6: Makarska > Korcula 

Ontbijt en vertrek naar het eiland Korcula. Duikhalte onderweg voor de lunch en aankomst in Korcula in de namiddag. Stadsbezoek. Ontdek de stad met haar oude paleizen in Venetiaanse stijl en het kleine huisje waar Marco Polo geboren zou zijn. ’s Avonds vrije tijd om te dineren in één van de stadsrestaurantjes. Overnachting in Korcula. 

Dag 7: Korcula > Dubrovnik 

Na het ontbijt trip door Mljet en de Elafieteneilanden met een duikhalte onderweg en lunch. Aankomst in Dubrovnik in de namiddag. Stadstour van Dubrovnik, dat ook wel de “Parel van de Adriatische Zee” genoemd wordt. Het transport van waar de boot aangemeerd ligt tot de stadsmuur gebeurt per openbaar vervoer (5min). Tijdens de stadstour komen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden en zijn er meerdere fotostops gepland. Na het stadsbezoek vrije tijd waarin u onder andere de stadsmuren kunt bezichtigen of met de kabelbaan tot bovenaan de berg kunt gaan. Terugkeer per openbaar vervoer om 18u of op eigen houtje. Overnachting in Dubrovnik. 

Dag 8: Dubrovnik 

Ontbijt. Wegens het late vertrek van de terugvlucht krijgt u nog vrije tijd om Dubrovnik en Cavtat zelf te bezoeken. Ook wordt er een facultatieve excursie naar het platteland van Dubrovnik voorgesteld (betalend). Transfer naar de luchthaven en terugvlucht. 

Opmerking: de volgorde van de bezoeken kan wijzigen naargelang de volgorde van navigatie. Dit kan bepaald worden door weeromstandigheden en beslissingen van de kapitein. Inhoud blijft verzekerd. 

PRAKTISCHE INFORMATIE:

BOOTM/S APOLON 5*+ of gelijkwaardig met een capaciteit van max 38 personen – 19 kajuiten : 8 op  standaard deck en 11 op main deck 

VERTREKDATUM: 28 september 2019 

PRIJS (op basis van 35-38 personen): 1.089 euro (op standaard deck)
Toeslag main deck: 218 euro
Toeslag single kamer: 382 euro (op main deck: 382 euro + 218 euro)
Toeslag minder dan 35 personen als volgt: 34 : +17€/persoon, 33 : +33€/persoon, 32 : +50€/persoon, 31 : +65€/persoon, 30 : +82€/persoon.
De cruise is enkel mogelijk met een minimum van 30 deelnemers. 

Inbegrepen in de prijs: 

  • De vluchten heen en terug op Dubrovnik 
  • De transfers luchthaven / haven / luchthaven 
  • Nederlandstalige cruise director aan boord 
  • 6 a 8 bemanningsleden 
  • De cruise van 8 dagen / 7 nachten met alle beschreven 
  • Het half pension aan boord : dagelijks ontbijtbuffet en 6 keer een 3-gangen lunch met 1/4 wijn + 1/2 water + 1 koffie 
  • Dagelijkse schoonmaak van de kajuiten 
  • Professionele gids in Korcula (NL of EN), Dubrovnik (NL of EN), Hvar (EN) en Split (NL of EN) voor alle bezoeken zoals vermeld in het programma 

Niet in de prijs inbegrepen 

  • Haventaksen, 25€ per persoon/week, aan boord cash te betalen (in euro) 
  • Toegangskaarten voor het Mjlet nationaal park, +/-15€ per persoon, dient bij de ingang van het park te worden betaald als u het park wilt bezoeken 
  • Extra excursies met vrouwelijke insteek (zie uitgebreide beschrijving in bijlage) 
  • De persoonlijke uitgaven 
  • De verzekeringen 
  • De fooien (5€/dag voor bemanning en 5€/dag voor gidsen) 
  • Inkomgelden 

Voor meer inlichtingen en inschrijvingen (voor 30 september 2018): pascale.de.visscher@liberalevrouwen.be 

Tip: Zorg ook voor een annulatie- of reisverzekering bij inschrijving. Het reisbureau voorziet vrijblijvend een verzekering.  Deze annulatieverzekering kost 5.5% van totaal bedrag, voor een annulatie- en een reisverzekering samen is het 6.5% van totaal bedrag. U kan bij Pascale de uitgebreide voorwaarden opvragen. 

Goed om weten: De lokale munteenheid is de Kuna (best wisselen ter plekke) maar aan boord betaalt u met de Euro.  

Team Liberale Vrouwen

Aviva’s column: Het nieuwe vertrouwen

“Je leest het in de kranten: het avondland is moe. Veel mensen leggen verslagen de handen in hun schoot. ‘De politiek is te groot geworden,’ zuchten ze, ‘we zijn alle grip kwijt,’ Met dit boek wil Rik Pinxten al deze wanhopigen, ontmoedigden en gedemoraliseerden een hart onder de riem steken, want hij ziet alternatieven.”  

Onder liberalen zal je natuurlijk geen wanhopigen , ontmoedigden en gedemoraliseerden aantreffen, maar voor alle anderen biedt Vlaanderens befaamdste antropoloog een dicht-bij-huis laagdrempelig een naar eigen zeggen positief antwoord. Dat antwoord moet mensen uit de lethargie halen waar ze na de bankencrisis in bleven haperen, hierin gesterkt door Leterme, die echt als premier zei dat je het wantrouwen moet laten regeren, en niét het vertrouwen. Een klassieke en pessimistische conservatieve stelling, waar zowel sossen als liberalen de kriebels van krijgen.

Vertrouwen

De Mens Nu, humanistische sterkhouder en klassieke verbinder tussen blauw en rood, bracht Rik Pinxten aan tafel met de burgerbeweging BRAL en moderator Karel Van Dinter voor een boekvoorstelling in de Brusselse literaire tempel Passa Porta.
En daar viel meteen de opmerking dat het boek eindigt met de frase “een wereld met herwonnen vertrouwen”, wat de titel “Het nieuwe vertrouwen” geleverd heeft, maar verder komt het woord vertrouwen niet één keer voor … dus wààr zit ‘m dat vertrouwen dan in ? De auteur kan maar monkelen dat hij zelf eerder wantrouwen heeft tegenover de politiek maar volle vertrouwen in de kracht van mensen die zélf de kaart van een meer medemenselijke en natuurvriendelijke wereld trekken. ‘Het verbindend verhaal zoeken’ in plaats van uit te gaan van verdeling en hokjesdenken, is misschien nog meer een sleutelterm dan dat ‘nieuwe vertrouwen’. Als politiek noch economie hoop geven, mogen mensen niet denken dat ze zelf niets vermogen, maar kunnen ze los van de grote pistes eigen kleine pistes gaan schaatsen.

Vertelselkes

De auteur ziet dat al gebeuren, en wil het versterken door voorbeelden te geven, en herkenbare situaties aan te reiken. Daartoe voert hij een fictief gezin op die in cursief hun levenswandel en hun geleefd-worden mogen ventileren, om later in het boek te komen tot aha-verbinding met elkaar en met hun buren, al is het maar om samen een moestuin-project op te zetten.

Door de maag
De weg van vertrouwen en verandering gaat door de maag, moet de auteur gedacht hebben. Wat is iets dat iédereen bezighoudt, en waar je kan proberen zélf controle over te krijgen. Juist: voedsel. “Eeuwenlang een zaak tussen lokale groepen en families,” stelt de auteur, “Wordt het geen tijd onze dagelijkse kost uit handen van de agro-industrie te trekken?”  De auteur was een van de early-adopters van de “think global, act local” gedachte, en heeft hier een eerbare poging gedaan om dat zeer laagdrempelig kaan een concrete insteek te vertalen, voor dié mensen die eerder tot de late-adopters behoren. Dat is meteen ook de grote verdienste van dit boek dat hinkstapt tussen een economische kritiek en een antropologische benadering van de huidige identiteitscrisis. Waar het mangelt is in de gemiste kans om ook het verbindend verhaal tussen rechts en links hier mee in te steken, wat écht wel mogelijk is. Maar dan moet je niet alleen (Hannah Arendt-gewijs) het begrippenkader over links/rechts, recht/voorrecht, universeel/relatief even in context van het verbindend denken en het nieuwe vertrouwen duidelijk omschrijven, maar dat ook durven en willen toepassen op de al te kwistig gehanteerde en lege term ‘neoliberalisme’.

Aviva Dierckx

 

BOEKBESPREKING – Verschenen in “Het Volksbelang” van LVV
“Het nieuwe vertrouwen” van Rik Pinxten
Uitgeverij EPO
ISBN 978946267192-4

Laten we even stilstaan bij zij die het nog steeds verdomd moeilijk hebben in Europa: niet-begeleide minderjarigen op de vlucht

Hilde Vautmans
Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Naar aanleiding van de Dag van Europa kroop Hilde Vautmans, Europees parlementslid voor Open Vld, mama van twee en paardenliefhebber met een hart voor koken, voor ons in haar pen. Over niet-begeleide minderjarigen op de vlucht. Waar zijn ze? 

Vandaag is het Dag van Europa. 68 jaar geleden, op 9 mei 1950, legde de Franse minister Robert Schuman een voor Europa heel belangrijke verklaring af: het eerste initiatief van samenwerking in naoorlogs Europa. Het startschot van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, die in 1952 effectief tot stand kwam. Wat startte als een gemeenschap om een Duits-Franse oorlog onmogelijk te maken, groeide later uit tot de Europese Unie die we vandaag de dag kennen. Een Unie van economische en politieke samenwerking, maar ook één van waarden en normen.

9 mei is daarom een dag om te vieren, maar ook een dag om stil te staan bij wat nog beter kan. Wij, vrouwen, mannen en kinderen mogen het dan wel beter hebben dan toen, anderen hebben het nog steeds verdomd moeilijk. Zo ook kinderen die na een vreselijke tocht vanuit hun thuisland in Europa aankomen, op zoek naar een beter leven.

Hoe kan dit in Europa gebeuren, vroeg ik me af? Waar zijn al die kinderen? Wat is er met hen gebeurd? Niemand die het wist.

In 2016 bracht Europol aan het licht dat 10.000 niet-begeleide minderjarige vluchtelingen vermist waren. Een cijfer dat als een schokgolf door Europa ging. Het moment dat ook voor mij een echte ‘eyeopener’ was en blijft. Hoe kan dit in Europa gebeuren, vroeg ik me af? Waar zijn al die kinderen? Wat is er met hen gebeurd? Niemand die het wist. Dus besloot ik om van hun lot mijn prioriteit te maken. Zo ging ik eerst te rade bij Brian Donald, Stafchef van Europol. Hij vertelde me dat de kinderen in het beste geval naar een ander land zijn gegaan en daar bij familie verbleven. Maar daar voegde hij aan toe dat anderen gebruikt werden voor kinderarbeid of prostitutie, of gewoonweg gedood voor hun organen. En eigenlijk wisten ze gewoon niet waar en bij wie die kinderen waren en wat ze deden. Toen ik hem vroeg wat ik zelf kon doen, zei hij: ‘create awareness’, creëer bewustzijn! Daarom ging ik zelf op zoek naar verhalen, antwoorden en waar mogelijk oplossingen.

Ik bezocht Belgische asielcentra en sprak met voogden. Ik ging naar de vluchtelingenkampen in Duinkerke en Calais waar ik verschillende kinderen ontmoette en zag hoe ze rondliepen in erbarmelijke omstandigheden. Ik sprak ook met Heidi De Pauw (Child Focus), Catherine De Bolle (Europol) en Vĕra Jourová (Europese Commissie). Vanuit hun eigen ervaring legden ze mij hun visie uit, de uitdagingen, problemen en mogelijke oplossingen die zij zien. Ik maakte er een boek over: “Waar zijn ze?”.  Want hun lot laat mij niet los.

Hun lot laat mij niet los.

Ook in België verdwijnen niet-begeleide minderjarige vluchtelingen en de laatste cijfers zijn niet van de minste. Child Focus kreeg, in 2017, 124 nieuwe meldingen en de Dienst Voogdij heeft het over 618 verdwijningen. Bovendien zijn deze cijfers maar het topje van de ijsberg. Veel verdwijningen worden niet of laat gemeld en we weten zelf niet goed hoeveel minderjarige vluchtelingen er precies in Europa aankomen, laat staan verdwijnen.

Om ervoor te zorgen dat deze kinderen niet vermist raken, hebben we nog heel wat werk voor de boeg. Zo moeten we beginnen met deze kinderen zo snel mogelijk op een kindvriendelijk manier te registreren, met vingerafdrukken en foto’s, maar ook te informeren, liefst op kindermaat. Bovendien moet er voor elk kind menswaardige opvang voorzien zijn en een voogd worden aangeduid. De asiel -en gezinsherenigingen moeten sneller. Dublin moet hervormd worden om de druk bij de landen aan de grens weg te halen. En, heel belangrijk, de netwerken van mensensmokkel en -handel moeten keihard aangepakt worden.

Samen, zowel op lokaal, nationaal als Europees vlak moeten we ervoor zorgen dat deze maatregelen daadwerkelijk genomen worden. De dag van Europa is een dag om te vieren maar ook een dag om stil te staan bij het lot van de 10 000 niet-begeleide minderjarigen op de vlucht. Want hoewel er stilaan meer bewustzijn is, hebben we in Europa nog geen bergen verzet.

De dag van Europa is een dag om te vieren maar ook een dag om stil te staan bij het lot van de 10 000 niet-begeleide minderjarigen op de vlucht. Want hoewel er stilaan meer bewustzijn is, hebben we in Europa nog geen bergen verzet.

Graag meer lezen? Mail jouw adres naar hilde@vautmans.eu en ontvang een gratis exemplaar.

 

ECO HEROES

Netwerkevent

“Creating a sustainable future”

ECO HEROES: onze sprekers zijn vanuit hun vakgebied als ondernemer, academicus of politicus op een innovatieve manier bezig met duurzaamheid en ecologie.

Pamela Peeters: Eco consultant, sustainability strategist
Isabel Coppens en Anke De Boeck: CÎME, 100% skincare
Cathy Macharis: Prof. Duurzame Logistiek en stedelijke mobiliteit (VUB)
Gerben-Jan Gerbrandy: Europarlementariër voor D66 én Groenste politicus van 2017

Praktische informatie:
4 mei 2018
Deuren 17:30
Start 18:00

M34, Melsensstraat 34, 1000 Brussel

Toegang is gratis maar op voorhand inschrijven is wenselijk.
Dit kan via info@liberalevrouwen.be.
Graag uw naam en functie vermelden.

ECO CHALLENGE

Vijf dagen, vijf uitdagingen.
Durf jij het aan?

WAT?
Ben jij klaar om je gewoontes aan te passen naar een levensstijl die goed is voor jou én onze planeet?

WANNEER?
Van maandag 30 april tot vrijdag 4 mei.

WAAROM?
Ons huidig economisch model verstoort ons ecosysteem. Dit leidt tot vervuiling en ongelijkheid en armoede.

HOE?
Ontdek gedurende vijf dagen een nieuwe levensstijl. We bieden je laagdrempelige opdrachten aan waar je individueel of met je afdeling mee aan de slag kan gaan.

MAANDAG: ENERGIEDAG
Ga op zoek naar manieren om je energieverbruik te laten dalen. Voor inspiratie: kijk hier.

DINSDAG: ZERO WASTE DAG
Ga de strijd aan tegen plastic verpakkingen en zwerfvuil. Doe bijvoorbeeld een plastic attack in je stad of gemeente. Ga in plaats van joggen eens een keertje ploggen, de nieuwste fitness trend en een nieuwe vorm van zwerfvuil rapen. of sluit je aan bij 10 minutes a day.

WOENSDAG: NATUURDAG
Trek je wandelschoenen aan en trek de natuur in. Plant bij-vriendelijke bloemen in je tuin (zie hier). Geniet van de pracht die de natuur ons biedt, neem er een mooie foto van en deel deze met de wereld via facebook of instagram. (Vergeet zeker de #liberalevrouwen en #ecoheroes niet)

DONDERDAG: VEGGIEDAG
Maak er een dag zonder vlees van. Ga op zoek naar lekkere vegetarische receptjes en deel de resultaten met ons! Blader eens door het koekboek “Vrije Vegetarische Experimenten”, van de Liberale Vrouwen.

VRIJDAG: GELUKSDAG
Vandaag draait het om jou! Wat maakt je gelukkig? Hoe zorg jij ervoor dat je gezond blijft? Ga je graag sporten? Of toch eerder een boek lezen? Probeer dit geluk te delen met anderen. Start eens een gesprek met een onbekende. Of ga helpen in een rusthuis. Doe iets voor het goede doel. Of maak wat extra tijd vrij voor de mensen die je graag ziet.

Hou zeker onze communicatiekanalen in de gaten voor meer tips and trick en laat het ook weten als jullie tips hebben voor ons.

Mail: info@liberalevrouwen.be of via #ecoheroes en #liberalevrouwen.

SUCCES!

“The “Eco Hero Lab” is developed by Pamela Peeters, all rights reserved

Meisjes én jongens vaccineren tegen HPV – Freya Saeys

Freya Saeys

Vrouwen met een mening, vrouwen met expertise ter zake, vrouwen die nu eens echt iets kwijt willen. De Liberale Vrouwen geven vrijgevochten vrouwen een forum  via onze nieuwe blog “feminae liberae”. Naar aanleiding van Wereldgezondheidsdag kroop Freya Saeys, politica voor Open Vld, mama en huisdokter, voor ons in haar pen. 

HPV, of voluit het Humaan Papillomavirus, veroorzaakt jaarlijks bij zo’n 700 vrouwen baarmoederhalskanker. Daarom worden meisjes rond hun dertiende via het CLB gevaccineerd tegen het virus. Wetenschappelijk onderzoek toont echter aan dat HPV ook bij jongens kanker kan veroorzaken, bijvoorbeeld keelkanker. Om die reden – en een heleboel andere – vaccineren we voortaan best ook onze jongens tegen HPV.

Voor de duidelijkheid eerst even enkele feiten op een rijtje. HPV is een virus dat meer dan honderd varianten of ‘types’ kent. Enkele van die types kunnen kanker veroorzaken. Bij vrouwen is dat voornamelijk baarmoederhalskanker. Maar HPV treft dus ook mannen: 25% van de HPV-kankers komt voor bij mannen, meestal in de vorm van keel-, anus- of peniskanker. Andere types van het virus kunnen dan weer genitale wratten veroorzaken en treffen zowel mannen als vrouwen.

Ook als HPV geen symptomen geeft, blijft het seksueel overdraagbaar en kan je dus – ongewild en ongeweten – een bedpartner besmetten.

HPV wordt hoofdzakelijk via seksueel contact verspreid. Zo’n 80 procent van de seksueel actieve bevolking wordt in de loop van hun leven geconfronteerd met een HPV-besmetting. De meeste HPV-besmettingen geven geen symptomen en verdwijnen vanzelf weer, maar bij 10% veroorzaakt het virus dus genitale wratten, of in ergere gevallen, kanker. Ook als HPV geen symptomen geeft, blijft het seksueel overdraagbaar en kan je dus – ongewild en ongeweten – een bedpartner besmetten.

Maar er is goed nieuws. Het vaccinatieprogramma voor meisjes is een bijzonder groot succes. Zo’n 90% van de meisjes wordt gevaccineerd via het CLB, hoewel vaccinatie niet verplicht is. Ook hopen we dat binnenkort een nieuwe vaccin, dat recent op de markt kwam, zal worden gebruikt. Dat vaccin beschermt tegen nog meer HPV-types – waaronder ook genitale wratten. Op die manier wordt het overgrote deel van de meisjes dus beschermd tegen de meest risicovolle HPV-types. Jongens zijn dat momenteel niet – en dat is om meer dan één reden een probleem.

Ook jongens verdienen dus beschermd te worden tegen HPV-infecties, liefst op grote schaal via de schoolvaccinatieprogramma’s.

De eerste reden is louter medisch. Zoals al gezegd, treft 25% van de HPV-gerelateerde kankers mannen. Bovendien komen genitale wratten even vaak bij mannen als vrouwen voor. Ook jongens verdienen dus beschermd te worden tegen HPV-infecties, liefst op grote schaal via de schoolvaccinatieprogramma’s. Dat zei ook de Hoge Gezondheidsraad al in hun advies van september 2017.

Een bijkomende reden om ook jongens te vaccineren is om het risico op verspreiding verder in te dammen.  Zo kunnen jongens het virus nog altijd oplopen én verspreiden, zeker in het geval van homoseksuele contacten. Géén van beide partners is dan namelijk gevaccineerd, wat het risico op besmetting uiteraard groter maakt.

Mogelijk ontstaat dan de perceptie dat het enkel meisjes zijn die het virus verspreiden en oplopen, en dit door promiscue gedrag – of dat een vaccinatie promiscue gedrag juist zou aanmoedigen.

En dan is er nog een belangrijk issue rond perceptie. Doordat meer en meer mensen zich ervan bewust worden dat HPV seksueel overdraagbaar is, ontwikkelt zich stilaan een taboe rond het virus. En dat terwijl 80% van de seksueel actieve bevolking op een bepaald moment een HPV-infectie oploopt. Net omdat HPV in de taboesfeer dreigt te geraken, is het gevaarlijk om énkel meisjes te vaccineren. Mogelijk ontstaat dan de perceptie dat het enkel meisjes zijn die het virus verspreiden en oplopen, en dit door promiscue gedrag – of dat een vaccinatie promiscue gedrag juist zou aanmoedigen. Die perceptie mag dan wel manifest onjuist zijn, éénmaal genesteld in de overtuiging, valt ze moeilijk ongedaan te maken. Ook daarom is het noodzakelijk dat we meisjes én jongens vaccineren. Niet enkel omwille van medische redenen, maar ook omdat we absoluut moeten voorkomen dat meisjes onterecht ‘de schuld’ krijgen van een opgelopen of doorgegeven HPV-infectie.