Liberale Vrouwen als #ecoheldinnen

Ook in 2019 doen Liberale Vrouwen weer mee met #sustainabilityweekBelgium. We sensibiliseren rond 5 eco-uitdagingen, naar een concept van VUB-fellow Pamela Peeters. De thema’s zijn : energie, afval, welbevinden, natuurbeleving en voedsel.

Dit jaar zetten we je met leuke visuals aan tot een kleine grote daad, zodat ook jij een eco-heldin kan worden !

Vele kleine dingen samen hebben een grote impact! Wat doe jij om de natuur een handje te helpen?

#ecoheroes #sustainabilityweekBelgium

Feminae Liberae: Goedele Liekens over Seksueel Geweld

Wanneer nemen we seksueel geweld eindelijk ernstig?

Al twee dagen brandt het beeld van Julie op mijn netvlies. En moet ik aan mijn eigen dochters denken die de leeftijd van Julie hebben.

Ik lees vanalles over wie welke fout heeft gemaakt. Dat debat moét natuurlijk gevoerd worden. Hopelijk neemt men daarbij een voorbeeld aan de doorlichting van de Nederlandse justitie na de moord op Anne Faber in 2017. Ook Anne werd tijdens het fietsen vermoord door een veroordeelde seksuele veelpleger. De conclusies voor de Nederlandse justitie waren vernietigend: de ene inschattingsfout na de andere, te weinig aandacht voor de veiligheid van de samenleving.

Maar dat is niet het enige wat moet gebeuren.
Als seksuologe en psychologe wil ik vooral een andere vraag op tafel leggen: wanneer gaan we als samenleving de pandemie van seksueel geweld ernstig nemen? En vooral: wanneer gaan we inzetten op snelle detectie en preventie?
Opnieuw kunnen we van Nederland leren. Twintig jaar geleden al had men daar door dat je bij seksuele delinquenten onmiddellijk moet ingrijpen. Vroege vergrijpen hebben een belangrijke signaalfunctie. Als je niet onmiddellijk ingrijpt wanneer het misloopt, riskeer je een escalatie met veel ernstigere feiten. Terwijl ik met de Nederlandse Rutgers Stichting verplichte therapietrajecten voor seksuele delinquenten uitwerkte, haalde men in ons land de schouders op. “Boys will be boys” en nog meer van dat soort onzin, hoorde ik.

Ik mag echt hopen dat de geesten intussen gerijpt zijn.
Men kan seksueel geweld niet blijven onder de mat vegen. In ons land worden elke dag opnieuw vrouwen verkracht, afgeranseld, gepest, bedreigd, vernederd en geïntimideerd. Elke dag doen acht vrouwen aangifte van verkrachting. In slechts 4 procent (!) van die verkrachtingen, leidt de aangifte tot een veroordeling. België werd voor dit schandalig lage cijfer door de Verenigde Naties op de vingers getikt.

We zijn één van de enige Europese landen die geen wet heeft die huiselijk geweld strafbaar stelt. Nochtans komen er in ons land 40.000 klachten over huiselijk geweld binnen bij de politie. Dat zijn er 110 per dag. Twee op de drie klachten worden geseponeerd, wat betekent dat het Openbaar Ministerie beslist om niemand te vervolgen. Die 40.000 klachten leiden maar in 40 gevallen tot een tijdelijk huis- en contactverbod voor de dader. De aanpak van huiselijk geweld is dus blijkbaar maar een probleem van een paar nullen na de komma. Quod non.

En à propos, kunnen we ook stoppen met vrouwen de schuld te geven wanneer ze verkracht worden? Mijn bloed ging aan het koken toen ik las dat Julie ‘op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was’. Als er één iemand op dat ogenblik ergens anders hoorde te zijn was het de moordenaar. In de cel, voor vele jaren, want tot twee keer toe veroordeeld voor verkrachting. Met het noodlot of met brute pech heeft dit niets te maken. Dat zelfs maar suggereren, is het zoveelste voorbeeld van victim blaming, waarbij meisjes en vrouwen de schuld krijgen omdat sommige mannen hun poten niet kunnen thuishouden.

dit opiniestuk is van Goedele Liekens

Erfgoeddag 28 april : Ambachts M/V/X

  • Ons uitgangspunt voor Erfgoeddag dit jaar is om historisch gegroeide clichés rond ambachten te doorbreken. Waarom spreken we vandaag de dag nog steeds over vakmanschap en de ambachtsman? Doorheen de geschiedenis zien we dat de rol van erkende ambachtslieden vooral was weggelegd voor mannen. Dit wil echter niet zeggen dat vrouwen geen prachtige en kwalitatieve dingen maakten, maar wel dat ze er geen erkenning voor kregen.

PROGRAMMA (Gratis en u kan kiezen aan welke delen u wil deelnemen)

Deel 1 – 11u-12u: Lezing Nena Vandeweerdt

Hoe is de wereld van de ambachten en vaklieden geëvolueerd? Welke plaats namen vrouwen in doorheen de geschiedenis en was dit hun vrije keuze of niet? Hoe staan we er vandaag voor? Nena Vandeweerdt, onderzoekster aan de KULeuven, neemt je mee doorheen de geschiedenis van de vrouw binnen de ambachten.

Deel 2 – 14u-16u: Workshop wolbewerking
(plaatsen zijn beperkt dus inschrijven is verplicht)

Je krijgt tijdens Erfgoeddag ook de kans om de handen uit de mouwen te steken en te ervaren hoe het is om aan ecologische wolbewerking (spinnen en weven) te doen. Dit zal gebeuren onder begeleiding van Monique Vierendeels van Herba Lana, een ecologisch wol- en verfatelier.

PRAKTISCH

Datum: 28 april 2019
Locatie: M34, Melsensstraat 34, 1000 Brussel
Inschrijven via info@liberalevrouwen.be

Er is de mogelijkheid tot broodjeslunch, hier vragen wij wel een bijdrage van €5 voor. Uiteraard zijn er in de buurt van de locatie ook enorm veel lunchmogelijkheden.

Tot dan!

Team Liberale Vrouwen

Molenbeek revisited – niet zonder de vrouwen

Molenbeek staat op de wereldkaart sinds “de aanslagen”, in negatieve zin dan, als verzinnebeelding van de hell-hole en als alles waar we schrik voor hebben. Een beeld dat gewoon vrààgt om bijsturing. Khadija Zamouri werd er zopas onze blauwe schepen, minister Sven Gatz schreef de aanslagen van zich af in een Brusselse vertelling genaamd Molenbeek/Maalbeek.

“Ik weet nog altijd niet wat schrijven,” reageerde Brussels parlementslid Khadija Zamouri in een column, exact 2 jaar na de aanslagen van 22 maart 2016, twee-en een half jaar na de aanslag in Parijs op 13 november 2015. Sven Gatz weet het blijkbaar wel, hij schreef er een heel boek over. Het is fictie, en toch zijn het getuigenissen. Het is een roman en toch zit het vol politieke meningen. Het gaat over Brusselaars en over hoe ook niét-Brusselaars het hart van de stad voelen pompen.

Sliding doors
Kent u de film Sliding Doors  uit 1998 met Gwyneth Paltrow? Het is een ”what if-”verhaal  waarin twee verhaallijnen elkaar kruisen. Wanneer het hoofdpersonage naar het station gaat haalt ze in wat-als-1 haar trein, maar in wat-als-2 net niet. Die kleine wankeling in de tijd doet haar leven langs twee volkomen andere pistes lopen: de vrouw die de trein niet haalt betrapt haar partner in bed met een ander, haar andere zelf rekt de relatie nog tot een zwangerschap.

Er is een kleine gelijkenis met  Molenbeek/Maalbeek, het boek van Gatz, die in uiteengerukte tijdsflarden op die noodlottige 22 maart, een aantal mensen volgt die zich de hele dag ook bezig houden met een ‘wat-als’ scenario. Wat als ik eerder vertrokken was en op die metro had gezeten?  Is mijn man die bij de transportmaatschappij werkt veilig? Raak ik straks nog thuis?  Waarom wordt de gsm niet opgenomen? Oh nee, laat mijn geradicaliseerde broer er niét bij zijn, bij de daders!  De dag begint onschuldig, in de heel verschillende milieus van Hamida uit Molenbeek, van een Britse expat voor wie Maalbeek een dagelijks referentiepunt is,  van een Vlaming uit de Rand, een Dansaertstraat-Marokkaan die bij de VRT werkt en alledaags racisme ervaart over zijn ‘goede Nederlands’, een jongen uit een asielcentrum en brandweervrouw Françoise. Naarmate het uur vordert, er meer klaarheid komt over de aard en hoegrootheid van de aanslagen, en het onaards zonnige Brussel in lock-down gaat, lezen we mee in de gedachten van deze personages.

With a little help from your friends
Een auteur moet zijn research doen, en Sven Gatz deed dat onder meer met de hulp van diezelfde Khadija, want zij was zijn intro in het Molenbeekse milieu van mensen die ook nog steeds niet weten wat te zeggen, wat te schrijven, en worstelen om het te verwerken.

Zij vroeg in haar column, 2 jaar na de aanslagen “aan politici die de vreselijke gebeurtenissen willen gebruiken om hun politiek marktaandeel te vergroten door de politieke verantwoordelijkheid in een voorspelbare hoek te leggen, om enige afstand te nemen”. Dat gold niet voor Gatz, die met respect wou vernemen hoe Molenbeek zelf zijn wonden likt. Hij wou in contact komen met de vrouwen uit haar column: “Vooral de Molenbeekse vrouwen kregen het in die periode zwaar te verduren. De confronterende kille blikken van voorbijgangers en de wijzende vingers van de rest van de wereld kwamen bij hen extra hard toe. Zij werden beschouwd als dé verantwoordelijken. Het ging immers om “hun” zonen die de aanslag pleegden”.

Parlementslid Khadija Zamouri, die eind 2018 ook aantrad als kersverse blauwe Molenbeekse schepen voor Jeugd, Sociale cohesie, Netheid en Nederlandstalige aangelegenheden, bracht Gatz in contact met het initiatief Wijkacademie samen met Odisee Hogeschool, ontstaan nà de aanslagen: vrouwen kwamen er samen in iets dat het midden hield tussen een praatgroep en een waarheidscommissie, en konden spreken over de traumatische gebeurtenissen die ook hun levens overhoop hadden gehaald. Hoe leggen moeders uit dat die tot de tanden bewapende militairen in het straatbeeld niet de dreiging zijn, terwijl de kinderen overal in de media horen dat Molenbeek vol terroristen uit hun gemeenschap zit? Kinderen denken dat die soldaten er zijn om hen kwaad te doen, dat ook zij nu als slecht gezien worden. En hoe zit dat in gezinnen die verscheurd worden door radicalisering, of door wanhopige reacties op de stigmatisering die een hele groep ondergaat omdat er rotte appels in de mand liggen?

“Ik heb gezien hoe aangedaan Sven Gatz was na ontmoetingen “in het veld” met deze vrouwen,” weet Kadija Zamouri, “en ik kan met zekerheid zeggen dat de aanslagen mijn gemeente Molenbeek sterk hebben getekend. De gemeente zit, 2 jaar later, nog steeds midden in een proces van traumaverwerking. Natuurlijk is het confronterend om te moeten vaststellen dat alle inspanningen van het beleid ten spijt, we er niet in geslaagd zijn om de jongeren die de aanslagen pleegden op het juiste pad te houden. De daders zijn individueel verantwoordelijk maar hebben ook wij niet gefaald? Als die moeders het zich durven afvragen, moeten we dat ook als maatschappij wel durven doen. Ik geloof dat verandering kan, hoofdzakelijk via vrouwen, al moeten we natuurlijk de mannen en jongens wel mee hebben, anders zijn we serieus “gejost”. Molenbeek keert het tij, zéker met de hulp van mensen van hier die ook vinden dat wel uit dit diepe dal moeten raken”.

Koning
Khadija haalt aan dat Molenbeek positieve ambassadeurs kan gebruiken: “De mensen vergeten de geschiedenis heel snel. Wist u dat Koning Albert, de éérste, na het einde van de eerste wereldoorlog zijn Brusselse blijde intrede deed via Molenbeek en het Zwarte-Vijversplein? Hij maakte daarmee ook een statement! Want zelfs toen al was Molenbeek niet echt de chique kant van Brussel. Historica Sophie De Schaepdrijver geeft aan dat het een strategische keuze was, om het nieuwe sociale contract aan te geven dat hij wilde tussen de burgers en de staat. Dat klinkt toch echt als iets dat vandaag weer helemaal aan de orde is? Met dit in gedachten hebben we om het einde van de oorlog ’14-’18 te gedenken herinnert aan het gewone leven tijdens in Molenbeek tijdens de oorlog, aan de vaak vergeten rol van niet-Europese troepen tijdens het conflict (wat meteen voor heel wat meer ‘linking’ zorgt in een smeltkroesgemeente als Molenbeek), en aan dat trotse moment dat de koning via Molenbeek weer zijn entree maakte. We hebben daar een schitterend project rond opgezet, uitgewerkt door de Vrije Universiteit Brussel, met een expo, lezingen, herdenkingen, en een stadsspel dat jongeren aanspreekt. Door verbondenheid uit het verleden over te tillen naar nu, moeten we er ook in slagen verbondenheid voor een gemeenschappelijke toekomst aan toe te voegen. Molenbeek kan zulke projecten gebruiken, omdat ze op vele niveaus spelen, aan het denken zetten, positief in de wereld staan en willen verbinden. Nog van dat.
Daarom was het een veel meer dan symbolisch dat Koning Filip onlangs de Franse president Macron tijdens zijn staatsbezoek naar Molenbeek bracht, precies dié plaats die voor de wereld synoniem was geworden van een nest van aanslagenplanners. Als hij dat kan overstijgen, geeft dat mij als politica én als mens ook moed om aan de weg te timmeren.”

Auteur: Aviva Dierckx
eerder verschenen in Volkbelang nav het verschijnen van het boek, onder de titel: Molenbeek keert het tij.

Aviva’s Column: De nieuwe economie is vrouwelijk

The Guardian noemde haar de nieuwe John Maynard Keynes, en je hoort ook zeggen dat ze een leesbare Piketty is. Beide stellingen zijn onwaar. Maar econoom Kate Raworth heeft met “Donut Economie – in zeven stappen naar een economie voor de 21e eeuw” een bestseller geschreven en een hype gecreëerd.

De nieuwste economische guru Kate Raworth is Keynes noch Hayek, ze is niet links en niet rechts, en zelfs niet helemaal puur economisch. Het is waar dat haar boek, in tegenstelling tot dat van Pïketty, van eerste tot laatste letter leesbaar is. Maar in tegenstelling tot het zijne is het niet geschreven àls een economisch werk met cijfers en onderbouwingen. Het hare komt vanuit de buik, het is emo-economie.  

In Donut Economie pleit de Britse Kate Raworth dat de mainstream economische modellen niet geschikt zijn voor dit tijdssegment, en stelt daar tegenover een eco-vrouwelijke economie voor de 21e eeuw. Dat legt ze uit met de tekening van een donut.

Beeld van een donut
Een kleine cirkel binnen een grote cirkel.  De ‘eetbare’ donut, het stuk tussen de getekende cirkels, is waar we willen zijn met de mensheid, de veilige en eerlijke haven. Het gat in de donut symboliseert armoede en tekorten die in de wereld bestaan. Wat aan de ander kant buiten de grootste cirkel valt, dat is de bovengrens waar we geen teen in kunnen zetten zonder de wereld uit te putten (milieuvervuiling,…).

Het model
Kate Raworth gebruikt zeven klassieke elementen uit het economisch denken (de markt, het marktevenwicht, de exponentiële groei …)  om die te voorzien van een andere insteek. De nadruk op het BBP en eeuwige groei moet het ontgelden als verouderd concept.  Voor haar dienen twee toetsstenen toegevoegd aan ieder economisch denken : een ecologische agenda en een minimale sociale rechtvaardigheidsopdracht. Het ene een plafond, het andere een drempel.  De drempels waar we volgens haar over moeten en het plafond waar we niet voorbij mogen, zijn doorslagjes van de de Milleniumdoelstellingen van de VN, waar Raworth nog voor gewerkt heeft.
Het is een pleidooi voor circulaire economie, zoveel is zeker. En ook voor redistributie. Niet alleen van inkomen, want het idee van basisinkomen is voor haar geen duurzame oplossing, zij meent dat ook de welvaart moet herverdeeld raken, en dan heeft ze het bijvoorbeeld over land.

Been there, not yet done that
Sommigen zeggen dat haar stellingen radicaal zijn. Nou… Uiteindelijk komt het toch weer neer op “terug naar markt + staat”. Misschien daarom dat niet zozeer groene dan wel conservatieve politici het lijken te omarmen.

Niets is nieuw. Raworth haalt inspiratie bij vrouwelijke duurzaamheidsdenkers uit de jaren 70 en 80. Donella Meadows bijvoorbeeld, een van auteurs  van ‘de grenzen aan de groei’ uit 1972.  Ze neemt stukjes van hun ideeën om ze in haar eigen frame te passen. Dat is prima om aan te geven dat die ideeën nog steeds fris zijn en dat het misschien pas nù is dat de geesten er meer rijp voor zijn, maar het is wat kort door de bocht als het voorgesteld wordt alsof er sindsdien niet meer nagedacht werd, geen nieuwe inzichten ontwikkeld.
“Het gaat niet om het ik en nu, maar om het wij en later,” zegt Balkenende, die grote fan is. Maar liberalen zien het minder beperkend: het moet wel degelijk blijven gaan om ik en nu, zonder het totaalplaatje van wij en later uit het oog te verliezen.
Al bij al een boek dat, hoewel het oude ideeën nieuw verpakt en anders samen schikt, belangrijke lectuur biedt, omdat het aanzet om breder over economie na te denken dan we op dit moment doen, en omdat het de stelling aanhangt dat economie te belangrijk is om haar enkel aan de economen over te laten. Daardoor kunnen wij Raworth haar eerder retorische pleidooi wel vergeven.

Aviva Dierckx
eerder verschenen in Volksbelang

“Donut Economie” van Kate Raworth  uitgeverij Nieuw Amsterdam, 352 blz. ISBN 9789046823187

Onze warme actie voor Warmste Week is voor Nasci

Noteer alvast : ?WARMSTE WEEK?
Op de dag van verzet tegen armoede (17 oktober) hebben wij het genoegen om aan te kondigen dat wij in het kader van de De Warmste Week van Studio Brussel een extra warme actie zullen opzetten voor Nascivzw.

?‍?‍?NASCI biedt concrete hulp aan noodlijdende kansarme moeders met kinderen die helemaal geen of slechts een minimaal inkomen hebben. Ze reiken alleen- en aanstaande moeders en gezinnen, die zich in een precaire situatie bevinden, de tools aan om uit de armoede en het sociaal isolement te breken.

? Meer info over onze actie volgt snel!

? Nu al een gift doen? Dat kan via onze speciale Nasci-pamperrekening: BE43 9731 7373 3401

Boek : De eeuw van de vrouw

kaft de eeuw van de vrouw

Alexander De Croo stelt in zijn boek De Eeuw van de Vrouw dat feminisme ook mannen bevrijdt.

Deze boekbespreking door Aviva Dierckx verscheen eerder in Het Volksbelang

Vicepremier Alexander De Croo schreef een verrassend boek over een betere toekomst, één waar de rol van vrouwen met meer ambitie en minder vooroordelen wordt ingevuld. Verrassend van een man, ongewoon voor een politicus. Dat vond hij zelf ook, want hij was nièt al jarenlang pleitbezorger van de feministische zaak. Hij legt uit dat hij, opgroeiend in een nest van sterke en vrije mensen, en met een moeder-feministe, er waarlijk van overtuigd was dat de inspanning van haar generatie genoeg geweest was. “Alle grote symbolische verworvenheden zijn er: stemrecht, recht op abortus, kinderopvang. Ik dacht: we zijn er al en anders komen we er wel,” zegt hij naar aanleiding van de boekvoorstelling. Die mening heeft hij grondig en ook systematisch herzien.

Afrikaanse oogopener
De grote oogopener kwam voor Alexander De Croo door zijn functie als Minister van Ontwikkelingssamenwerking, die hem toonde hoe het in de armste gebieden steeds vrouwen zijn die het méést de dupe zijn. Daarna ging hij ook inzien dat wat hier in het westen verworven is, snel bedreigd kan worden, en dat zelfs zonder die dreiging, het werk nog niet helemaal àf is. Klein voorbeeldje: wat betreft gendergelijkheid staat België maar op plaats 31 van de ranglijst van het World Economic Forum.

Iedereen wint erbij
De Croo maakt een state-of-the-union van gender(on)gelijkheid, met de heldere kijk van iemand die het allemaal ontdekt, en met het hart van een liberaal.  De vinger wordt niet alléén maar op zere wonden gelegd, de auteur zoekt ook naar medicijnen!

Die zitten natuurlijk in een blauw flesje en de receptuur is duidelijk geschreven door iemand met een economische bril op, maar feministische eerlijkheid doet ons toegeven dat zijn analyses en oplossingen ook precies samenvallen met die van het overgrote deel van de vrouwenbeweging.

De auteur ziet dat de samenleving zoveel potentieel aan welvaart laat liggen, door de helft van de bevolking niet op haar mogelijkheden te laten functioneren. Hier haalt hij mosterd bij OESO cijfers die voorrekenen dat als ¾ van de vrouwen werkt, zoals dat nu bij mannen het geval is, er een economische groei van 12 % ontstaat. Wat meteen een ‘bedreiging’ ontkracht: een extra job voor een vrouw betekent dus niet automatisch een minder voor een man. Hij ziet ook meer levenskwaliteit en beter evenwicht tussen werk en vrije tijd als we een aantal rollen herbekijken. De Croo pleit dan ook voor meer kinderopvang, een cultuur van zorgende vaders en dus echt gedeeld ouderschapsverlof, minder deeltijds werkende vrouwen of meer deeltijds werkende mannen, een einde aan de loonkloof en bijvoorbeeld bedrijven verplichten de gemiddelde lonen van mannen en vrouwen openbaar te maken, en tenslotte meer mix aan de top. Daarom is hij zelfs niet schuw van quota M/V in een regering!

Iedereen feminist
‏Maggie De Block is begonnen Alexanders boek cadeau te doen in haar cava-clubje, maar gaat het nu ook schenken aan al haar medewerkers. Zo, nu weet u wat we moeten doen: dit boek vandaag massaal aan mannen-medestanders cadeau doen, maar zeker ook enkele exemplaren als werkdocumenten oormerken voor wanneer we ons liberaal programma voor volgend jaar opstellen.

Aviva Dierckx

 

“De eeuw van de vrouw – hoe feminisme ook mannen bevrijdt”
van Alexander De Croo
uitgeverij Polis  ISBN 978-94-6310-204-9     –  19,99 EUR