print
Vreemde nieuwszomer, vreemde staat van de wereld. We zijn, zelfs als we niet uit onderwijs-middens komen, toch allemaal zo’n beetje geneigd om te denken dat die zomermaanden een ‘reces’ inhouden, niet enkel in het onderwijs, maar alom. In politiek, gerecht, de media. Het heet toch niet voor niets komkommertijd – dat is omdat er niets gebeurt en je de komkommers kunt horen groeien. Vlaams minister-president Geert Bourgeois vond dat hij wél nieuws had en lanceerde zijn onsterfelijke uitspraak “In volle komkommertijd is van een augurk een komkommer gemaakt”. Van ieder ander hadden we in deze uitspraak zelfs een seksuele dubbele bodem kunnen vermoeden, maar bij onze bonenstaak willen we ons geen augurken voor de geest halen.

Maar kom, gedaan met grappen. Deze zomer was het absolute tegengestelde van komkommer. Het was een zomer die tomaatrood en braamblauw om zich heen spatte. De Belgische regeringsvorming blééf spannend en aan de gang, intussen stond ook de wereld in brand, middenoosten-conflicten werden vertaald naar westerse jodenhaat, Ukraïne en Rusland dansten een gevaarlijke oorlogstango, journalisten werden onthoofd, het ebolavirus rukt op, een Yazidi-stam zit op een bergtop te beven voor een omsingelend moorddadig leger. En wààrover wordt het meest passioneel geschreven op fora? Over de zwarte piet hetze, voor of tegen het feit dat uit de sint-en-piet liedjes alle verwijzingen naar zwart, knecht en roe geschrapt dienen te worden. Ja hallo zeg, wéér zo’n discussie over een virtueel probleem, over lange tenen, misplaatste politieke correctheid en historische onjuistheid – want zwarte piet is toch alleen maar zwart omdat hij door de schoorsteen kruipt? Dat weet toch iedereen? Iemand wil het me verklaren, waarom daarover zoveel passie is en zoveel inkt vloeit: jamaar dat is dichtbij, dat is iets dat we kennen, dat ons raakt, het gaat over één persoon, het heeft een duidelijk verhaal. Euh, persoon? Een fictief personage zal je bedoelen…
Ik had liever gezien dat er meer aandacht was voor dat ene verhaal dat ons bereikte uit de naamloze massa Yazidi’s daar op die berg, het persoonlijke verhaal van dat meisje van 14 dat als cadeautje werd weggegeven aan een ISIS commandant, en vanuit haar opsluiting wist te ontsnappen. Dàt is persoonlijk én tegelijk het verhaal van miljoenen vrouwen die slachtoffer worden van seksueel geweld, daar waar men oorlog als excuus gebruikt om haat, macht en lust tot één cocktail te mixen.
Ik had liever gezien dat er meer aandacht was voor het verhaal van een oorlogsverminkte vrouw in Bukavu die na haar medische én psychologische behandeling bij Mamas for Africa toch nooit meer gere-integreerd raakt in haar dorpsgemeenschap, en een nieuw leven probeert te maken in een vrouwencoöperatief.
Ik had liever gezien dat het vrouwenhuis in Istalief, Afghanistan, niet enkel via de facebookpagina van Jenny kan verhalen over hun moeizame strijd en de moeizame overwinningen, maar eens een volle pagina in de krant waardig is.
Ik had liever gezien dat men in dat middenoosten-verhaal, in plaats van moeders die trots verklaren dat hun dood kind een martelaar is, of moeders die stellig weten dat een god het land verdedigt dat hij trouwens ook geschonken heeft, dat men in de media eerder eens was gaan zoeken naar die Vrouwen in het Zwart, Arabisch én Israëlisch, die vroeger sàmen protesteerden, en hen laten verwoorden wat deze zomer heeft betekent voor wie nog durft dromen van vrede.
Ik had liever gezien dat het droge Belga-berichtje van Unicef “één op tien meisjes wereldwijd slachtoffer van seksueel geweld” niet droogweg werd overgenomen maar had geïnspireerd om cijfers te koppelen aan een uitgespitte reeks persoonlijke en duidelijke verhalen van over de hele tomaatrood en braamblauwbeurs kleurende aardbol.
Want dat Zwarte Piet gedoe, dat is voor mij niét persoonlijk en niét duidelijk en vooral iets voor de komkommertijd, wat deze zomer écht, écht niet was.

Aviva Dierckx,
voorzitter