Ti Ta Tovenaar – dan kijk ik dit, en alles staat stil.

Hoe gaan we om met deze crisis? En hoe zal de wereld er na Corona uitzien? Deze vragen spoken geregeld door het hoofd van slam poet Lisette Ma Neza. De komende vijf weken neemt ze ons iedere week mee in haar gevoelens. Een moment om de tijd even stil te zetten en te luisteren. Bekijk hieronder haar bijdrage van deze week.

Schrijf het van je af! – Hoe onze afdelingscoach een octopus werd op één week tijd

Deze week brengen we het verhaal van een sterke vrouw in deze bizarre tijden van Corona. Het verhaal van onze afdelingscoach Rebecca die open en eerlijk vertelt over hoe ze de balans probeert te vinden in deze vreemde periode.

Help, ik heb het gevoel dat ik een octopus ben! Je weet wel, dat prachtige dier met 8 tentakels of vangarmen. Ja vangarmen, want zo voel ik me: ik hang aan touwtjes of liever touwen. 

Dat is hoe het vandaag voelt: ik werk thuis, maar ik ben ook mama , dochter, mental coach, poetsvrouw, ik doe het huishouden, de boodschappen en ik help mijn echtgenoot die ook niet weet waar eerst te lopen (hij werkt namelijk in de geestelijk gezondheidszorg)…. Meegeteld? Dat zijn 8 vangarmen! Het gaat even niet. Wie kent het gevoel? En wat doe jij ertegen?

Ik weet het, ik mag niet klagen. Er zijn mensen die het veel lastiger hebben dan ik (ik ben nog gezond en mijn familie eveneens), maar ik denk dat heel wat vrouwen zich hierin herkennen. We werken van thuis uit en draaien –tig dubbele shiften. Dat is zeker geen verwijt naar ‘de mannen’ toe, want nee, mijn echtgenoot doet zijn best en probeert zoveel mogelijk te helpen. Alleen, zijn werk is momenteel zoveel belangrijker dan dat van mij: hij kan voor veel mensen een wezenlijk verschil maken.

En ik dan? Ik kan dat ook!

Voor mijn moeder bijvoorbeeld, met mijn dagelijkse berichtjes en telefoontjes, want ik mag haar niet bezoeken. Ze is gelukkig (nog) niet hulpbehoevend, maar wel alleenstaand. Zwaar, maar ze slaat er zich doorheen, altijd positief en vooruitziend…  mijn voorbeeld! 

Ook voor mijn kinderen kan ik een verschil maken. Ik ben er voor hen. Ze hebben het immers ook niet gemakkelijk: de oudste moet met lede ogen toezien hoe alle producties waar ze aan mocht meewerken, één na één uitgesteld worden; mijn zoon heeft al zijn activiteiten moeten stilleggen. Gelukkig hebben kinesisten ook nog administratieve taken waar ze door moeten en nu tijd voor hebben. De jongste volgt onlinelessen. Niet plezant, zo praten tegen een scherm. Daarnaast komt er een tsunami aan taken en deadlines op haar af, … op alle studenten. Misschien wordt het de hoogste tijd dat rectoren, docenten en leerkrachten even op de pauzeknop duwen, want anders krijgt mijn echtgenoot straks in het postcorona tijdperk nog meer werk. Gelukkig heb ik stevige schouders (spreekwoordelijke schouders, want we mogen elkaar ook niet aanraken, niet knuffelen en dat vind ik het nog het lastigste van al) waarop mijn kinderen kunnen steunen en ben ik er om hen te troosten. Niet dat wij moeders dat niet willen doen he,  hun kinderen troosten, we doen dat met veel liefde en volle overgave zelfs, want daar is een moeder ook goed in. We hadden het gewoon graag anders gehad.

Voor mijn echtgenoot die samen met zijn team bergen verzet met maar één doel voor ogen: hoe loodsen we onze patiënten zo goed mogelijk door deze periode van angst en onzekerheid. Ik ben trots op hem, op zijn inzet en volle overgave. En als dat dan betekent dat ik meer huishoudelijke taken moet doen (en wie mij kent, weet dat ik dat niet graag doe), dan is dat maar zo. Voor even dan toch, want straks verwelkomen we het postcorona tijdperk en dan ga ik in de tuin zitten: in een luie zetel, met een boek en een glas bubbels, terwijl manlief met de glimlach op zijn gezicht zal poetsen.

Rebecca (nog steeds een feministe)

Heb je na het lezen van dit verhaal zin om zelf in de pen te kruipen over hoe je deze corona-crisis beleeft? Stuur dan je verhaal naar info@liberalevrouwen.be.

Algemene Vergadering Liberale Vrouwen

Op zaterdag 7 maart hielden de Liberale Vrouwen hun jaarlijkse Algemene Vergadering. Zo’n 100 liberale dames zakten af naar Brussel om daar in het Brusselse Parlement de vergadering bij te wonen. Dit jaar kozen de dames voor een speciale act en nodigden het slam-poetry duo lisette ma neza uit, die zich creatief uitten rond vrouwenrechten.

De Liberale Vrouwen verzamelden in het Brusselse Parlement voor hun Algemene Vergadering. Hierbij werden de kerncijfers van de vereniging meegedeeld en blikte men vooruit op de activiteiten van 2020. Daarnaast nodigden de dames lisette ma neva uit, een slam-poetry duo dat zich bezighoudt met vrouwenrechten. “We wilden de Algemene Vergadering dit jaar wat extra pit geven”, zo zegt voorzitter en Brussels Parlementslid Khadija Zamouri. “Daarom kozen we om lisetta me neva uit te nodigen. Zij houden zich bezig met thema’s rond vrouwenrechten en brengen dit op een originele en creatieve manier. Het was een perfecte match”, zo vult ze verder aan. “Daarnaast is het morgen internationale vrouwendag, de ideale gelegenheid dus om wat extra girlpower in de kijker te zetten!

Daarnaast sluit het algemene gedeelte van de vergadering af met een keynote rond het jaarthema van de Liberale Vrouwen. “Wij werken inderdaad elk jaar rond een specifiek thema, en dit jaar gaat het over singles. Daarom kozen we voor een uiteenzetting over Singels en Wonen door Ksenia Krasnitskaja van de Vlaamse Vereniging voor Ruimte en Planning. Dit in combinatie met de slam poetry zal onze dames zeker van hun sokken blazen”, aldus Algemeen Directeur Alexandra Roumans.

Na het voormiddag programma brachten de dames nog een bezoek aan de tentoonstelling van Claude Monet.

Open & inclusief: dit zijn de nieuwe Liberale Vrouwen!

Meer vrijheid, meer vrouw. Met die nieuwe missionstatement beginnen de Liberale Vrouwen aan een nieuw hoofdstuk voor hun organisatie. In 2021 start voor alle socio-culturele verenigingen een nieuwe beleidsperiode. Met het nieuwe beleidsplan willen de Liberale Vrouwen hun maatschappelijke impact vergroten en de organisatie én de maatschappij inclusiever maken. Met voorzitter Khadija Zamouri en een vernieuwde raad van bestuur met frisse gezichten en bakken ervaring leek de toon reeds gezet. Nu zal Alexandra Roumans als kersvers Algemeen Directeur de taak op zich nemen om de organisatie verder te versterken en uit te bouwen.

Bij een nieuwe beleidsperiode hoort vanzelfsprekend ook een nieuw beleidsplan, oftewel een nieuwe blauwdruk voor de socio-culturele vrouwenvereniging. In dit nieuwe beleidsplan, willen de liberale vrouwen focussen op drie thema’s: impact, inclusie en meer autonomie. Dit alles overgieten ze met een sausje van verjonging én vernieuwing.

En die vernieuwing start meteen met een nieuwe Algemeen Directeur: de 28-jarige Alexandra Roumans. “Een paar jaar geleden kwam ik voor het eerst in contact met de Liberale Vrouwen en zag ik meteen het enorme potentieel dat deze vereniging had. Ik ben dan ook mee gestapt in het beleidsplanningsteam, dat onder leiding stond van mijn voorganger Lieselotte Thys. Ik heb er het volste vertrouwen in dat we een future-proof plan op de tafel hebben liggen dat de toekomst van onze vereniging veiligstelt”, zo zegt Roumans.

Vooral over het punt van inclusie hebben de Liberale Vrouwen een duidelijke mening. Zo willen ze vereniging meer open maken en dus een breder publiek aanspreken. “Iedereen die mee strijdt voor gendergelijkheid en emancipatie heeft een plaats bij Liberale Vrouwen, ongeacht wat dan ook.”, aldus Roumans.

Maar ook het verkrijgen van meer financiële autonomie blijkt zeer belangrijk voor deze nieuwe beleidsperiode. “Het is geen geheim dat de socio-culturele sector onder druk staat door de besparingsmaatregelen van de Vlaamse overheid. Dat betekent ook voor ons dat we moeten nadenken over nieuwe manieren om aan middelen te geraken en nieuwe manieren van werken”, besluit Roumans.

Ook Lieselotte Thys, die haar functie als directeur verlaat voor een nieuwe uitdaging, is positief over dit nieuwe beleidsplan: “Ik heb samen met heel het team hard gewerkt aan dit plan en ik ben enorm fier op het eindproduct.”, zo zegt Thys. “Ik verlaat deze functie met een goed gevoel, onze organisatie is helemaal klaar voor de toekomst. Mij gaan ze zeker nog zien. Eens een liberale vrouw, altijd een liberale vrouw.

Liberale Vrouwen als #ecoheldinnen

Ook in 2019 doen Liberale Vrouwen weer mee met #sustainabilityweekBelgium. We sensibiliseren rond 5 eco-uitdagingen, naar een concept van VUB-fellow Pamela Peeters. De thema’s zijn : energie, afval, welbevinden, natuurbeleving en voedsel.

Dit jaar zetten we je met leuke visuals aan tot een kleine grote daad, zodat ook jij een eco-heldin kan worden !

Vele kleine dingen samen hebben een grote impact! Wat doe jij om de natuur een handje te helpen?

#ecoheroes #sustainabilityweekBelgium

Feminae Liberae: Goedele Liekens over Seksueel Geweld

Wanneer nemen we seksueel geweld eindelijk ernstig?

Al twee dagen brandt het beeld van Julie op mijn netvlies. En moet ik aan mijn eigen dochters denken die de leeftijd van Julie hebben.

Ik lees vanalles over wie welke fout heeft gemaakt. Dat debat moét natuurlijk gevoerd worden. Hopelijk neemt men daarbij een voorbeeld aan de doorlichting van de Nederlandse justitie na de moord op Anne Faber in 2017. Ook Anne werd tijdens het fietsen vermoord door een veroordeelde seksuele veelpleger. De conclusies voor de Nederlandse justitie waren vernietigend: de ene inschattingsfout na de andere, te weinig aandacht voor de veiligheid van de samenleving.

Maar dat is niet het enige wat moet gebeuren.
Als seksuologe en psychologe wil ik vooral een andere vraag op tafel leggen: wanneer gaan we als samenleving de pandemie van seksueel geweld ernstig nemen? En vooral: wanneer gaan we inzetten op snelle detectie en preventie?
Opnieuw kunnen we van Nederland leren. Twintig jaar geleden al had men daar door dat je bij seksuele delinquenten onmiddellijk moet ingrijpen. Vroege vergrijpen hebben een belangrijke signaalfunctie. Als je niet onmiddellijk ingrijpt wanneer het misloopt, riskeer je een escalatie met veel ernstigere feiten. Terwijl ik met de Nederlandse Rutgers Stichting verplichte therapietrajecten voor seksuele delinquenten uitwerkte, haalde men in ons land de schouders op. “Boys will be boys” en nog meer van dat soort onzin, hoorde ik.

Ik mag echt hopen dat de geesten intussen gerijpt zijn.
Men kan seksueel geweld niet blijven onder de mat vegen. In ons land worden elke dag opnieuw vrouwen verkracht, afgeranseld, gepest, bedreigd, vernederd en geïntimideerd. Elke dag doen acht vrouwen aangifte van verkrachting. In slechts 4 procent (!) van die verkrachtingen, leidt de aangifte tot een veroordeling. België werd voor dit schandalig lage cijfer door de Verenigde Naties op de vingers getikt.

We zijn één van de enige Europese landen die geen wet heeft die huiselijk geweld strafbaar stelt. Nochtans komen er in ons land 40.000 klachten over huiselijk geweld binnen bij de politie. Dat zijn er 110 per dag. Twee op de drie klachten worden geseponeerd, wat betekent dat het Openbaar Ministerie beslist om niemand te vervolgen. Die 40.000 klachten leiden maar in 40 gevallen tot een tijdelijk huis- en contactverbod voor de dader. De aanpak van huiselijk geweld is dus blijkbaar maar een probleem van een paar nullen na de komma. Quod non.

En à propos, kunnen we ook stoppen met vrouwen de schuld te geven wanneer ze verkracht worden? Mijn bloed ging aan het koken toen ik las dat Julie ‘op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was’. Als er één iemand op dat ogenblik ergens anders hoorde te zijn was het de moordenaar. In de cel, voor vele jaren, want tot twee keer toe veroordeeld voor verkrachting. Met het noodlot of met brute pech heeft dit niets te maken. Dat zelfs maar suggereren, is het zoveelste voorbeeld van victim blaming, waarbij meisjes en vrouwen de schuld krijgen omdat sommige mannen hun poten niet kunnen thuishouden.

dit opiniestuk is van Goedele Liekens

Erfgoeddag 28 april : Ambachts M/V/X

  • Ons uitgangspunt voor Erfgoeddag dit jaar is om historisch gegroeide clichés rond ambachten te doorbreken. Waarom spreken we vandaag de dag nog steeds over vakmanschap en de ambachtsman? Doorheen de geschiedenis zien we dat de rol van erkende ambachtslieden vooral was weggelegd voor mannen. Dit wil echter niet zeggen dat vrouwen geen prachtige en kwalitatieve dingen maakten, maar wel dat ze er geen erkenning voor kregen.

PROGRAMMA (Gratis en u kan kiezen aan welke delen u wil deelnemen)

Deel 1 – 11u-12u: Lezing Nena Vandeweerdt

Hoe is de wereld van de ambachten en vaklieden geëvolueerd? Welke plaats namen vrouwen in doorheen de geschiedenis en was dit hun vrije keuze of niet? Hoe staan we er vandaag voor? Nena Vandeweerdt, onderzoekster aan de KULeuven, neemt je mee doorheen de geschiedenis van de vrouw binnen de ambachten.

Deel 2 – 14u-16u: Workshop wolbewerking
(plaatsen zijn beperkt dus inschrijven is verplicht)

Je krijgt tijdens Erfgoeddag ook de kans om de handen uit de mouwen te steken en te ervaren hoe het is om aan ecologische wolbewerking (spinnen en weven) te doen. Dit zal gebeuren onder begeleiding van Monique Vierendeels van Herba Lana, een ecologisch wol- en verfatelier.

PRAKTISCH

Datum: 28 april 2019
Locatie: M34, Melsensstraat 34, 1000 Brussel
Inschrijven via info@liberalevrouwen.be

Er is de mogelijkheid tot broodjeslunch, hier vragen wij wel een bijdrage van €5 voor. Uiteraard zijn er in de buurt van de locatie ook enorm veel lunchmogelijkheden.

Tot dan!

Team Liberale Vrouwen

Molenbeek revisited – niet zonder de vrouwen

Molenbeek staat op de wereldkaart sinds “de aanslagen”, in negatieve zin dan, als verzinnebeelding van de hell-hole en als alles waar we schrik voor hebben. Een beeld dat gewoon vrààgt om bijsturing. Khadija Zamouri werd er zopas onze blauwe schepen, minister Sven Gatz schreef de aanslagen van zich af in een Brusselse vertelling genaamd Molenbeek/Maalbeek.

“Ik weet nog altijd niet wat schrijven,” reageerde Brussels parlementslid Khadija Zamouri in een column, exact 2 jaar na de aanslagen van 22 maart 2016, twee-en een half jaar na de aanslag in Parijs op 13 november 2015. Sven Gatz weet het blijkbaar wel, hij schreef er een heel boek over. Het is fictie, en toch zijn het getuigenissen. Het is een roman en toch zit het vol politieke meningen. Het gaat over Brusselaars en over hoe ook niét-Brusselaars het hart van de stad voelen pompen.

Sliding doors
Kent u de film Sliding Doors  uit 1998 met Gwyneth Paltrow? Het is een ”what if-”verhaal  waarin twee verhaallijnen elkaar kruisen. Wanneer het hoofdpersonage naar het station gaat haalt ze in wat-als-1 haar trein, maar in wat-als-2 net niet. Die kleine wankeling in de tijd doet haar leven langs twee volkomen andere pistes lopen: de vrouw die de trein niet haalt betrapt haar partner in bed met een ander, haar andere zelf rekt de relatie nog tot een zwangerschap.

Er is een kleine gelijkenis met  Molenbeek/Maalbeek, het boek van Gatz, die in uiteengerukte tijdsflarden op die noodlottige 22 maart, een aantal mensen volgt die zich de hele dag ook bezig houden met een ‘wat-als’ scenario. Wat als ik eerder vertrokken was en op die metro had gezeten?  Is mijn man die bij de transportmaatschappij werkt veilig? Raak ik straks nog thuis?  Waarom wordt de gsm niet opgenomen? Oh nee, laat mijn geradicaliseerde broer er niét bij zijn, bij de daders!  De dag begint onschuldig, in de heel verschillende milieus van Hamida uit Molenbeek, van een Britse expat voor wie Maalbeek een dagelijks referentiepunt is,  van een Vlaming uit de Rand, een Dansaertstraat-Marokkaan die bij de VRT werkt en alledaags racisme ervaart over zijn ‘goede Nederlands’, een jongen uit een asielcentrum en brandweervrouw Françoise. Naarmate het uur vordert, er meer klaarheid komt over de aard en hoegrootheid van de aanslagen, en het onaards zonnige Brussel in lock-down gaat, lezen we mee in de gedachten van deze personages.

With a little help from your friends
Een auteur moet zijn research doen, en Sven Gatz deed dat onder meer met de hulp van diezelfde Khadija, want zij was zijn intro in het Molenbeekse milieu van mensen die ook nog steeds niet weten wat te zeggen, wat te schrijven, en worstelen om het te verwerken.

Zij vroeg in haar column, 2 jaar na de aanslagen “aan politici die de vreselijke gebeurtenissen willen gebruiken om hun politiek marktaandeel te vergroten door de politieke verantwoordelijkheid in een voorspelbare hoek te leggen, om enige afstand te nemen”. Dat gold niet voor Gatz, die met respect wou vernemen hoe Molenbeek zelf zijn wonden likt. Hij wou in contact komen met de vrouwen uit haar column: “Vooral de Molenbeekse vrouwen kregen het in die periode zwaar te verduren. De confronterende kille blikken van voorbijgangers en de wijzende vingers van de rest van de wereld kwamen bij hen extra hard toe. Zij werden beschouwd als dé verantwoordelijken. Het ging immers om “hun” zonen die de aanslag pleegden”.

Parlementslid Khadija Zamouri, die eind 2018 ook aantrad als kersverse blauwe Molenbeekse schepen voor Jeugd, Sociale cohesie, Netheid en Nederlandstalige aangelegenheden, bracht Gatz in contact met het initiatief Wijkacademie samen met Odisee Hogeschool, ontstaan nà de aanslagen: vrouwen kwamen er samen in iets dat het midden hield tussen een praatgroep en een waarheidscommissie, en konden spreken over de traumatische gebeurtenissen die ook hun levens overhoop hadden gehaald. Hoe leggen moeders uit dat die tot de tanden bewapende militairen in het straatbeeld niet de dreiging zijn, terwijl de kinderen overal in de media horen dat Molenbeek vol terroristen uit hun gemeenschap zit? Kinderen denken dat die soldaten er zijn om hen kwaad te doen, dat ook zij nu als slecht gezien worden. En hoe zit dat in gezinnen die verscheurd worden door radicalisering, of door wanhopige reacties op de stigmatisering die een hele groep ondergaat omdat er rotte appels in de mand liggen?

“Ik heb gezien hoe aangedaan Sven Gatz was na ontmoetingen “in het veld” met deze vrouwen,” weet Kadija Zamouri, “en ik kan met zekerheid zeggen dat de aanslagen mijn gemeente Molenbeek sterk hebben getekend. De gemeente zit, 2 jaar later, nog steeds midden in een proces van traumaverwerking. Natuurlijk is het confronterend om te moeten vaststellen dat alle inspanningen van het beleid ten spijt, we er niet in geslaagd zijn om de jongeren die de aanslagen pleegden op het juiste pad te houden. De daders zijn individueel verantwoordelijk maar hebben ook wij niet gefaald? Als die moeders het zich durven afvragen, moeten we dat ook als maatschappij wel durven doen. Ik geloof dat verandering kan, hoofdzakelijk via vrouwen, al moeten we natuurlijk de mannen en jongens wel mee hebben, anders zijn we serieus “gejost”. Molenbeek keert het tij, zéker met de hulp van mensen van hier die ook vinden dat wel uit dit diepe dal moeten raken”.

Koning
Khadija haalt aan dat Molenbeek positieve ambassadeurs kan gebruiken: “De mensen vergeten de geschiedenis heel snel. Wist u dat Koning Albert, de éérste, na het einde van de eerste wereldoorlog zijn Brusselse blijde intrede deed via Molenbeek en het Zwarte-Vijversplein? Hij maakte daarmee ook een statement! Want zelfs toen al was Molenbeek niet echt de chique kant van Brussel. Historica Sophie De Schaepdrijver geeft aan dat het een strategische keuze was, om het nieuwe sociale contract aan te geven dat hij wilde tussen de burgers en de staat. Dat klinkt toch echt als iets dat vandaag weer helemaal aan de orde is? Met dit in gedachten hebben we om het einde van de oorlog ’14-’18 te gedenken herinnert aan het gewone leven tijdens in Molenbeek tijdens de oorlog, aan de vaak vergeten rol van niet-Europese troepen tijdens het conflict (wat meteen voor heel wat meer ‘linking’ zorgt in een smeltkroesgemeente als Molenbeek), en aan dat trotse moment dat de koning via Molenbeek weer zijn entree maakte. We hebben daar een schitterend project rond opgezet, uitgewerkt door de Vrije Universiteit Brussel, met een expo, lezingen, herdenkingen, en een stadsspel dat jongeren aanspreekt. Door verbondenheid uit het verleden over te tillen naar nu, moeten we er ook in slagen verbondenheid voor een gemeenschappelijke toekomst aan toe te voegen. Molenbeek kan zulke projecten gebruiken, omdat ze op vele niveaus spelen, aan het denken zetten, positief in de wereld staan en willen verbinden. Nog van dat.
Daarom was het een veel meer dan symbolisch dat Koning Filip onlangs de Franse president Macron tijdens zijn staatsbezoek naar Molenbeek bracht, precies dié plaats die voor de wereld synoniem was geworden van een nest van aanslagenplanners. Als hij dat kan overstijgen, geeft dat mij als politica én als mens ook moed om aan de weg te timmeren.”

Auteur: Aviva Dierckx
eerder verschenen in Volkbelang nav het verschijnen van het boek, onder de titel: Molenbeek keert het tij.